Αλήτις Τσαλαχούρη, «Σάκος του μποξ», εκδ. Οδός Πανός, 2025

Ο «Σάκος του μποξ» έρχεται εννιά χρόνια μετά το «Καρουσέλ του Τσε Γκεβάρα» και πέντε χρόνια μετά το «Κάθαρμα», δύο ποιητικές συλλογές που κυκλοφόρησαν από τις εκδόσεις Οδός Πανός, προκάλεσαν αίσθηση κι έφεραν ανάμεσά μας μια πολύ ιδιαίτερη, ιδιοσυγκρασιακή ποιήτρια καλλιτέχνιδα, την Αλήτις Τσαλαχούρη, η οποία, πνεύμα φλεγόμενο και φύση ευαίσθητη κι άφοβη, δεν έμεινε (και δεν μένει) στην απλή μεταφορά λέξεων από το νου, το βλέμμα, τη διαίσθηση και την «ανάγνωση» του κόσμου στο χαρτί και στην οθόνη κι από ‘κει στην έκδοση βιβλίου.

Ποιήματά της έχουν μελοποιηθεί από τον Φίλιππο Τσαλαχούρη κι ερμηνευτεί από την Λένα Κιτσοπούλου, και στη θεατρική σκηνή από την Λουκία Μιχαλοπούλου.

Η Τσαλαχούρη, με σπουδές σκηνοθεσίας στη Σχολή Σταυράκου, κινείται κάπου στον κόσμο πολύ δίπλα μας, πετώντας με τα φτερά της ποίησης και παρατηρώντας την εποχή της / μας με ματιά διεισδυτική κι ευθύβολη -στον κόσμο που κυκλοφορούν κι όσοι φορούν φτερά δανεικά στην πλάτη για να πετούν λίγα μέτρα πάνω απ’ τη φωτιά του εδάφους παρακολουθώντας, στωικά αποδεχόμενοι κι επαναστατικά αρνητές, την ύπαρξη και εξάπλωση της επίγειας κόλασής τους, όπου ματωμένες πεταλούδες στροβιλίζονται πάνω από νεκρά λουλούδια και δέντρα από μπετόν, ανάμεσα σε σφαίρες, ματαιώσεις, ουρλιαχτά ασθενοφόρων, μνημόσυνα πόθων, όπου άγγελοι τσακισμένοι απ’ τον χρόνο συλλαμβάνονται και φυλακίζονται λόγω της φιλεύσπλαχνα ανθρώπινης δράσης τους.

Η Τσαλαχούρη γι’ αυτούς και γι’ αυτά γράφει, γι’ αυτούς και γι’ αυτά τραγουδά και υμνεί κι απαγγέλει. (Οι απαγγελίες των ποιημάτων της από την ίδια στο YouTube είναι εθιστικές, είναι σαν άγριο βουβό μεθύσι, είναι χάδι και γροθιά, είναι συστάδα άστρων στη μόνιμη νύχτα που μας κληρώθηκε, σχεδία αντοχής στην κοσμοχαλασιά, αγκαλιά και μαχαίρι, παρηγοριά και πικρή αφύπνιση).