GOTÁN

Αυτή η γυναίκα έμοιαζε με τη λέξη ποτέ,

απ’ τον αυχένα της ανέβαινε μια ιδιαίτερη σαγήνη,

ένα είδος λησμονιάς για να φυλάσσονται τα μάτια,

αυτή η γυναίκα είχε εγκατασταθεί στο αριστερό μου πλευρό.

Προσοχή, προσοχή, εγώ κραύγαζα, προσοχή,

όμως εκείνη εφορμούσε όπως ο έρωτας, όπως η νύχτα,

τα τελευταία νεύματα που έκανα για το φθινόπωρο

πλαγιάσανε ήσυχα κάτω από τον κυματισμό των χεριών της.

Εντός μου ξεσπάσανε κρότοι ξεροί,

πέφτανε κομματιασμένες η οργή, η θλίψη,

η κυρά έβρεχε γλυκά

πάνω στα οστά μου τα ακινητοποιημένα στη μοναξιά.

Όταν έφυγε εγώ τουρτούριζα σαν κατάδικος,

μ’ ένα βίαιο μαχαίρι σκοτώθηκα,

θα περάσω όλον τον θάνατο ξαπλωμένος με τ’ όνομα της,

αυτό θα κάνει το στόμα μου να σαλέψει για τελευταία φορά.