Κατά Μάρκου, κατά Ματθαίου, κατά Λουκά, κατά Ιωάννου

Και είπεν αυτοίς!

Ω δύναμις ιερά εξαντλήσεως ζωογόνου!

Ω αβάσταγη του πνεύματος ροή θεία!

Όταν εβδομηντάχρονη εις γραφείον επάνω

εχάνετο, δοσμένη σε αυτό που η άποψις αποκαλεί

αύθαδες, χυδαίον, ηθικής κατακραυγή,

σε αυτό, που, την φαντασία της ζωης εγείροντας,

άδοντας της ψυχής την καλλιέπεια,

στην απόλαυση άγει.

—-

Τ’ αγέρωχα μαλλιά σου,

τα μαύρα μάτια,

εκδίδονται με θράσος στη βροχή.

Θυγατέρες τα χείλη σου ρουφούν,

τις άτεγκτες παρειές σου εμπιστεύονται,

ποθώντας τους φιλόπονους μηρούς σου.

Τα δάκρυά σου ψηλαφώ,

τα αγορίστικα Μαρία θέλγητρά σου.