Μία λογοτεχνικη (ιδιότυπη) σπουδη  πάνω στο αίσθημα του φόβου

Η δεύτερη συλλογη διηγημάτων της Στέλλας Ρωτου που τιτλοφορείται ‘’Μετέωρο ταξίδι’’ και κυκλοφόρησε το 2020 απο τις εκδόσεις Γκοβόστη, αποτελείται απο 34 μικρα, πολυ σφιχτοδεμένα, διηγήματα, με το μικρότερο να εκτίνεται σε μία σελίδα και το μεγαλύτερο σε τέσσερις!

Έχω διαπιστώσει πως τα περισσότερα απο αυτα τα διηγήματα (πιο σωστα μέρος απο το καθ’ ένα) μοιάζουν με σκηνες βγαλμένες απο ταινίες τρόμου όπως, λόγου χάρη, αυτες του Άλφρεντ Χίτσκοκ και ειδικα την περίφημη ταινία-του ‘’Τα πουλια’’ (1963), όπου τα λυσσασμένα κοράκια σκορπουν παντου τον πανικο και κυρίως στους ανθρώπους με τη μαζικη παρουσία-τους και την εκδικητικη συμπεριφορα-τους! Στο διήγημα «Ο φόβος της απώλειας» όμως, αντι για κοράκια, η Σ. Ρωτου αντιμάχεται με τις λαίμαργες ακρίδες! Γράφει:

«Σμήνος ακρίδων που ήδη έχουν καταστρέψει μια ολόκληρη σοδεια πραγματοποιουν συνεχεις ενοχλητικους ελιγμους πάνω απο το κεφάλι-μου κι εγω υποψιάζομαι ότι πρόκειται για μια πλεκτάνη που δεν έχει άλλο σκοπο παρα να με αποπροσανατολίσει και να με οδηγήσει στην καταστροφη. Για μια στιγμη μου παρνάει απο το μυαλο ότι πρόκειται για ψυχες που απεγκλωβισμένες απο τα σώματά-τους κινούνται ελεύθερες άσκοπα, χωρις να ξέρουν ποιος είναι ο προορισμος-τους».

σ. 17

Θέλω να τονίσω πως τα περισσότερα απο αυτα τα διηγήματα είναι θεμελιωμένα πάνω στο ψυχοφθόρο αίσθημα του φόβου, που βασανίζει  τους ανθρώπους και το οποίο μπορει να προέρχεται απο διάφορες αιτίες (σκοτάδι, σεισμο, θόρυβο, σκιες, παράξενο όνειρο, ασίγαστες ενοχες, εμφάνιση κάποιου κουκουλοφόρου, προμήνυμα θανάτου κ.α.) αλλα και να εκδηλώνεται με διαφορετικους τρόπους. Για την ακρίβεια, ο φόβος είναι ο κεντρικος άξονας γύρω απο τον οποίο ξεδιπλώνεται η  υπόθεση αρκετων διηγημάτων.

Με αυτα τα δεδομένα, θα έλεγα πως η Στ. Ρωτου με τη δεύτερη συλλογη-της, που είναι ποιοτικα σαφως ανώτερη απο την πρώτη, επεδίωξε και κατάφερε να μας δώσει με λογοτεχνικο τρόπο μία ολοκληρωμένη αλλα ιδιότυπη σπουδη πάνω στο θέμα του φόβου και τις καταστροφικες  συνέπειες που επιφέρει το αίσθημα αυτο στην ανθρώπινη κοινωνία, όπως η ίδια φυσικα αισθάνθηκε ή βίωσε, κατα καιρους, την βλαβερη  επενέργειά-του πάνω στο σώμα και την ψυχη-της, που τώρα βάλθηκε να το αποτυπώνει και στα διηγήματά-της. Γράφει στο διήγημα «Ο φόβος της απώλειας»:

«Πολλες φορες συνέλαβα τον εαυτο-μου να φοβάται ότι έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα, ο απροσδιόριστος φόβος της απώλειας μπορει να γίνει η αιτία μιας άλλης απώλειας, πραγματικης και οπωσδήποτε μεγαλύτερης».

σ.σ. 21-22