Από τις κυκλοφορίες της πρόσφατης εγχώριας βιβλιοπαραγωγής «Η τελειότητα», προκάλεσε εξ αρχής μεγάλη αίσθηση, συζητήθηκε, διαβάστηκε και διαβάζεται, εξαντλήθηκε και επανακυκλοφόρησε.

Ένα ακόμα λογοτεχνικό διαμάντι της Πράσινης σειράς των εκδόσεων Loggia που πάντα προσεγμένα μας φέρνουν σε επαφή με πρωτοεμφανιζόμενους στη γλώσσα μας εκπροσώπους της αιχμηρής κι ανήσυχης πεζογραφίας και με αυτό εδώ το σημαντικό δείγμα κοινωνικού μυθιστορήματος, πρόσθεσαν στη φαρέτρα τους μια ακόμα νίκη.

Και τί είναι τελικά αυτό που κάνει ένα έργο σαν την «Τελειότητα» -πέρα από την υποψηφιότητά του για το Διεθνές Βραβείο Booker 2025, που έτσι κι αλλιώς τραβάει την προσοχή- με δύο μόνο πρωταγωνιστές, δίχως αφηγηματική ένταση και ανατροπές, δίχως διαλόγους, να έχει προκαλέσει τόσο ενδιαφέρον;

Προφανώς η αφηγηματική δεινότητα του 40χρονου Ιταλού Βιτσέντζο Λατρόνικο, η οξυδέρκεια και η ακρίβειά του, η επιτυχία του να αναπαραστήσει με απόλυτη λεπτομέρεια τις ρωγμές της γενιάς των millennials οι οποίοι  ζώντας σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από φρενήρεις ρυθμούς βιώνουν ασθματικά κι αμήχανα τις γρήγορες εξελίξεις, τις εναλλαγές τάσεων, τις κοινωνικοπολιτικές και οικονομικές  αλλαγές, έναν κόσμο σε άνοδο, πτώση και ολική κατάρρευση, την κεφαλαιοποίηση των πάντων, μα κυρίως του ανθρώπου και των ονείρων του.

Ο συγγραφέας – μεταφραστής – κριτικός τέχνης Βιτσέντζο  Λατρόνικο, σε αυτό το τέταρτο κατά σειρά βιβλίο της συγγραφικής του διαδρομής, (και το πρώτο του που μεταφράζεται στα ελληνικά) με καυστικό, στοχαστικό και αποστασιοποιημένο ύφος, κατασκεύασε ένα μυθιστόρημα κοινωνικού σχολιασμού – καθρέφτη μιας γενιάς παγιδευμένης στην εικόνα της, στην αυτοπροβολή της, στους δείκτες αρεσκείας, στον άκρατο καταναλωτισμό, αποξενωμένης ουσιαστικά απ’ τον εαυτό της προμοτάρωντας τον εαυτό της, εγκλωβισμένης στα υλικά αγαθά, στο αέναο κυνήγι μιας όποιας επιτυχίας, σε ένα κενό πλασμένο από χρυσόσκονη, σε μια αλληλουχία πόθων και στόχων για ομογενοποίηση, στο άγγιγμα της τελειότητας.