1

Τα κατάφεραν κάποτε και συναντήθηκαν πάλι, κι ας πέρασαν διακόσια τόσα χρόνια, κι ας μην ήταν αθάνατοι. Απλά ο χρόνος κυλούσε αλλιώς γι’ αυτούς. Είχαν αφήσει τον Νεύτωνα να σχεδιάζει ασκήσεις για σχολιαρόπαιδα στη γη, και μετά απ’ το φεγγάρι βρέθηκαν στον Άρη. Εκεί οργάνωσαν ένα πάρτι, όπως παλιά, για να θυμηθούνε κάτι αξέχαστες μέρες, τότε που η γη ήταν ακόμη γήινη. Ξεκίνησε να μιλά ο Ιεραπόστολος, αφού πρώτα ρεύτηκε δυνατά.

-Σας το ΄χα πει, και μην πείτε όχι! Μια πυρηνική καταστροφή θα σώσει την ανθρωπότητα. Όλα τα υπόλοιπα είναι εξαντλημένα. Χικ.

Ο Μασκολιώμας σηκώθηκε τότε και κουνώντας εμφατικά τον δείκτη του αριστερού του χεριού τραύλισε αμήχανα.

-Δεν…ίσως…θα…αλλά, τέλος πάντων, τα προβλήματα είναι ανθρώπινα, όπως και οι λύσεις…ή θα επιλύσουμε τα προβλήματα, ή θα προβληματίσουμε τις λύσεις, χα-χα, τώρα…Τώρα είμαστε εδώ, εσείς κι εγώ, εγώ κι εσείς, μόνοι μες στο παγωμένο σκοτάδι. Όνειρο, δεν συμφωνείτε; Ας πιούμε λοιπόν ό,τι βρούμε…

Πάνω στην ώρα κατέφθασαν οι Γαλαξιακοί Τραμπούκοι, καμιά δεκαριά γοριλόσχημοι, γεμάτοι τατουάζ και γιαπωνέζικα στιλέτα. Εύθυμη παρέα, λιώμα όλοι τους, όπως αρμόζει σε τέτοιες περιστάσεις. Ο Αρχηγούλης τους έκανε πρόποση.

-Η παγκόσμια τάξη πραγμάτων…ναι, αυτή…χέσε μέσα…καριόλα, χικ, δεν μου κάθεται, αλλά σε ποιον κάθεται; Στην υγειά της, λοιπόν, στην υγειά των ακάθιστων!

Ο Ιεραπόστολος φάνηκε να ενοχλείται.

-Ας σεβαστούμε ό,τι μας υπερβαίνει. Υπάρχει η ιερότητα πάνω και πέρα/από κάθε αρχηγό και πατέρα. Αρκετά με την ισοπέδωση των πάντων…είδατε τι έγινε…ας μείνουμε προσηλωμένοι στον στόχο μας…

Ο Αρχηγούλης τότε έξυσε τη μύτη του, έβαλε ένα πούρο στο στόμα και χειροκρότησε εγκάρδια. Έτσι έληξε το ζήτημα, όπως λήγουν πάντα όλα τα ζητήματα, δηλαδή εγκάρδια.