1
Τα κατάφεραν κάποτε και συναντήθηκαν πάλι, κι ας πέρασαν διακόσια τόσα χρόνια, κι ας μην ήταν αθάνατοι. Απλά ο χρόνος κυλούσε αλλιώς γι’ αυτούς. Είχαν αφήσει τον Νεύτωνα να σχεδιάζει ασκήσεις για σχολιαρόπαιδα στη γη, και μετά απ’ το φεγγάρι βρέθηκαν στον Άρη. Εκεί οργάνωσαν ένα πάρτι, όπως παλιά, για να θυμηθούνε κάτι αξέχαστες μέρες, τότε που η γη ήταν ακόμη γήινη. Ξεκίνησε να μιλά ο Ιεραπόστολος, αφού πρώτα ρεύτηκε δυνατά.
-Σας το ΄χα πει, και μην πείτε όχι! Μια πυρηνική καταστροφή θα σώσει την ανθρωπότητα. Όλα τα υπόλοιπα είναι εξαντλημένα. Χικ.
Ο Μασκολιώμας σηκώθηκε τότε και κουνώντας εμφατικά τον δείκτη του αριστερού του χεριού τραύλισε αμήχανα.
-Δεν…ίσως…θα…αλλά, τέλος πάντων, τα προβλήματα είναι ανθρώπινα, όπως και οι λύσεις…ή θα επιλύσουμε τα προβλήματα, ή θα προβληματίσουμε τις λύσεις, χα-χα, τώρα…Τώρα είμαστε εδώ, εσείς κι εγώ, εγώ κι εσείς, μόνοι μες στο παγωμένο σκοτάδι. Όνειρο, δεν συμφωνείτε; Ας πιούμε λοιπόν ό,τι βρούμε…
Πάνω στην ώρα κατέφθασαν οι Γαλαξιακοί Τραμπούκοι, καμιά δεκαριά γοριλόσχημοι, γεμάτοι τατουάζ και γιαπωνέζικα στιλέτα. Εύθυμη παρέα, λιώμα όλοι τους, όπως αρμόζει σε τέτοιες περιστάσεις. Ο Αρχηγούλης τους έκανε πρόποση.
-Η παγκόσμια τάξη πραγμάτων…ναι, αυτή…χέσε μέσα…καριόλα, χικ, δεν μου κάθεται, αλλά σε ποιον κάθεται; Στην υγειά της, λοιπόν, στην υγειά των ακάθιστων!
Ο Ιεραπόστολος φάνηκε να ενοχλείται.
-Ας σεβαστούμε ό,τι μας υπερβαίνει. Υπάρχει η ιερότητα πάνω και πέρα/από κάθε αρχηγό και πατέρα. Αρκετά με την ισοπέδωση των πάντων…είδατε τι έγινε…ας μείνουμε προσηλωμένοι στον στόχο μας…
Ο Αρχηγούλης τότε έξυσε τη μύτη του, έβαλε ένα πούρο στο στόμα και χειροκρότησε εγκάρδια. Έτσι έληξε το ζήτημα, όπως λήγουν πάντα όλα τα ζητήματα, δηλαδή εγκάρδια.
2
Η ώρα ήταν περασμένη, ίσως και ξεχασμένη. Η παρέα μεγάλωνε. Στο τέλος μεγάλωσε τόσο που δεν έμοιαζε να έχει κάποιος κάτι να πει ή ν’ ακούσει. Όμως οι περισσότεροι συνέχιζαν να μιλάνε, να πίνουν και να τα σπάνε. Τίποτα καινούργιο. Αυτό γινόταν πάντα στο βασίλειο των ανθρώπων, προπόσεις, προτάσεις και σπασίματα. Οι Μετουσιωμένοι ήρθαν τελευταίοι, για να συμπληρώσουν την παρέα. Ήταν όλοι τους απερίγραπτοι, προϊόντα βιομεταλλάξεων, αδύνατο να ξεχωρίσεις το γένος, τη διάθεση ή την κατάστασή τους. Μεταξύ τους μιλούσαν μόνο με αριθμούς, καταλάβαιναν όμως όλες τις λέξεις, κι αν το έκριναν σκόπιμο απαντούσαν με λέξεις στους άλλους.
3
Μεσολάβησαν κάποιες ευτράπελες, έως και τραγικές στιγμές. Βλέπετε, το επέτρεπε η περίσταση. Αυτό που δε μπορούσες να καταλάβεις είναι αν τελικά βρίσκονταν όλοι σε διαπλανητική έκσταση ή μέσα σε μαύρη απελπισία. Τέλος πάντων, όλοι οι καλοί χωράνε, κι οι κακοί περισσεύουν, όπως διατείνεται ο κάθε πάνσοφος λαϊκός άνθρωπος. Θα πρέπει να είχε ήδη ξημερώσει, να είχε νυχτώσει και να ήρθε η επόμενη μέρα. Στο μεταξύ η παρέα είχε γίνει πλήθος, και το πλήθος μια μετέωρη μάζα, όταν ακούστηκαν τα εξής:
-Αγαπητά μου καθίκια…τώρα που καταφέραμε τα πάντα, μπορούμε να επιστρέψουμε στο τίποτα. Δεν υπάρχει τίποτα κακό στο τίποτα, το παν είναι θέμα επιστροφής, πάντα…
