ας συστηθώ σαν πλήθος

όσο είναι καιρός

με μόνη ανάγκη

να με προλάβουν ζωντανό

να συστηθώ

τακτοποιώντας το παρελθόν ανάμεσα στα φρύδια

βάζοντας σε σειρά

τις χρονολογίες γέννησης

τα γράμματα της αλφαβήτου

τα μαχαίρια και τα κύματα της θάλασσας

χωρίς να πιω νερό

στο όνομα όσων

δεν κοίταξαν

το σπίτι τους δυο βήματα από τον γκρεμό

το μέτωπό τους που σκίστηκε από μια ιδέα

δεν έψαξαν

τι χρώμα

αντιστοιχεί στην ντροπή των τελειωμένων σχέσεων

τι πένθος

ταιριάζει στη μάνα που ξεστρώνει το τραπέζι

μόνη, πάντα μόνη

δεν ήξεραν

ποιο σχήμα να διαλέξουν και να κλειστούν μέσα

στο όνομα όσων

έζησαν με

ελαφρύ στήθος

αίμα χλιαρό

μισή καρδιά κι

από τότε δεν βλέπουν όνειρα