[Pablo Picasso, Nude Woman Lying in the Sun on the Beach]

Ελάφρυνσις

Πώς χωράει αυτός ο μεγάλος ήλιος στο μικρό σου κεράσι; Και πώς μετοχετεύεται στις σκοτεινές σου λήγουσες; Τυχαία η συνάντηση κι οι γλάροι,στο υπόλειμμα γέλιο, ξέπνοοι. Μελλοντικές χώρες στάχτες στων ματιών τη θαμπάδα. Έπη της δίψα απρόσμενα εκεί που ηέκσταση ήταν άγνωστο είδος. Έψαχνα τη  κοίτη που μ’ έψαχνε, κι έτσι ξημέρωνε Σάββατο. Ποτισμένα της αλαλίας τα τέκνα από υδρίες σπασμένων Μπαχ. Πες μου: «Σε κάθε αρχή που σου δίνεται, μάθε ν’  αγαπάς  με περισσότερη αθωότητα τους χαμένους και τα παπούτσια σου θα μένουν για πάντα καινούργια». Χθεσινοί πυρωμένοι στίχοι, σημερινοί κόκκοι στης άμμου το ψυχρό αχανές. Στο χέρι οι παλιές γραφές μιας καινούργιας Βαβέλ, ξυπνούσαν χειμώνες ξεχασμένους για τους φάνεως το  κουκούτσι-το μέγα, τρομερό διακύβευμα. Πώς χωράει αυτό το άπειρο στο εννιά που δεν ξέρει τη ρίζα του; Μεθυσμένος μέχρι εκεί που κανείς συγκλονίζεται με το αβαρές της υπάρξεως, παρατούσα τα σκήπτρα- που προσφέραν  οι  ιερές πολιτείες- στα ομόθυμα  όνειρα. Δεν έπρεπε να σε βρω. Γιατί έπρεπε να σε βρω εδώ και τώρα κατεπειγόντως σε έναν μεγάλο χρόνο χωρίς αύριο. Και σε βρήκα. Είπα, θα καθίσω εδώ και θα έρθει. Λίγο μετά το λευκό σου φουστάνι, από αφρούς θάλασσας μαύρης, έκαιγε με ένα απόκοσμο φως τους λεκέδες του κόσμου.  Ανάμεσα στα στήθη σου ένα νόμισμα που είχα χάσει μικρός. Και ήξερα. Ήξερα πως θα το βρω κάποτε σε ένα καλοκαίρι που η ιδέα του γήρατος θα είναι φρούτο εξωτικό σε άχρονο κήπο.