ΨΥΧΕΣ ΧΏΜΑΤΑ

 

Κοιτάζει πίσω του τα χρόνια

δίχως το πώς και το γιατί της περιέργειας

μια μνήμη ασύντακτη

που λάμνει σε θολά νερά

άλλοτε στη σιωπή της λησμονιάς

κι άλλοτε σαν φονικός εγκέφαλος

μαχαίρι οξύθυμο και κοφτερό

που τεμαχίζει αναίτια

τ’ απομεινάρια μιας ζωής

τραύματα και αιματοχυσίες

στον απροσδιόριστο χρόνο.

Τραυλίζει μέσα του ονόματα

μιας νιότης μακρινής φωτοτυπίες

τραγούδια αέρινα

δαιμόνια αδέσποτα

φωτιές αγέρωχες

που αγκαλιάσανε και νανουρίσανε το ανείπωτο

κι όμως χαθήκανε οριστικά

σε στάχτες θάλασσες και αστέρια άστοργα

την άνοιξη αποχαιρετώντας

στις ενοχές των ουρανών.

Σήμερα φέγγει μόνος του στην άκρη ενός κεριού

χωρίς νερό, τηλέφωνο και ρεύμα

μόνο νοήματα και βλέμματα εκπέμπει

ψάχνοντας

πίσω από πρόσωπα

ρυτίδες και απολιθωμένα ράμματα

τα χνάρια και τα οράματα των παιδικών του μύθων.

Δεν είναι η αγάπη που του έλειψε

ούτε η φροντίδα και η καλοσύνη των αλλήλων·

σε όλη του τη ζωή

κόπηκε και μοιράστηκε εξίσου

σε όλους τους εξ αίματος και εξ αγχιστείας άποικους

σβήνοντας από τον μάταιο τούτο δρόμο

κάθε ίχνος που να πρόδιδε ιδιοκτησία.

Ανέστιος πια

κίνησε για την αρχέτυπη αιωνιότητα

η σκόνη του έγινε

άμμος ξανθή

για να κοιμούνται ήσυχα

τα κοχύλια και τα βότσαλα

κάτω απ’ το βελούδινο σεντόνι της παγκόσμιας λύπης.

Ψυχές χώματα τον καρποφόρησαν στο απέραντο.

Διαβάστε περισσότερα