“Παραχάραξη” του οικείου 

Στην εποχή της ταχύτητας, του αποσπάσματος της εικόνας και του λεκτικού εφέ, ο Δήμος Χλωπτσιούδης έρχεται με την Παραχάραξη (εκδ. Μανδραγόρας, 2025) να απαιτήσει από τον αναγνώστη κάτι παλιό και ίσως ξεχασμένο: ματιά διαρκείας στη σιωπή της κραυγής, στην κραυγή της σιωπής. Και την απαιτεί ως αίτημα ριζικά πολιτικό, αφού αναπλάθει μια πρόσληψη όχι περιληπτική/συνοπτική, αλλά λεπτομερή και ενδελεχή σε λόγο και συναίσθημα, έτσι ώστε το οικείο να ανασυσταθεί και να επανακτηθεί με πτυχές που ίσως έχουν ροκανιστεί στον αδηφάγο χρόνο και στην ευκολία της πρόσληψης ακόμη και των σημαντικών έως τραγικών του βίου μας.

«Παραχάραξη», λοιπόν, γιατί η αισθητική πρόταση του Χλωπτσιούδη παραβιάζει τα γνωστά και τα οικεία: τις φόρμες, τις γραμμές, τα όρια της σύγχρονης ελευθερόστιχης ποίησης. Αντιτάσσει ασύνδετα σχήματα και μακροπερίοδες εκφράσεις ή ελλειπτικές προτάσεις και μικροπερίοδο λόγο να εναλλάσσονται στις πέντε εκτενείς συνθέσεις της συλλογής. Δεν πρόκειται απλώς για έναν φορμαλιστικό πειραματισμό· είναι μια ποιητική παραχάραξη της αισθητικής του εξουσιαστικού λόγου, εκείνου που επιβάλλει ρυθμούς, όρια, κανονικότητες. Και αν η αισθητική είναι ιδεολογία, ένας ιδιότυπος τρόπος, μια ιδιαίτερη τάση και στάση να νοηματοδοτείς τον κόσμο, τότε το ποιητικό βλέμμα του Χλωπτσιούδη επιχειρεί και επιτυγχάνει ρωγμές στην οικεία ποιητική αναγνωστική εμπειρία του κοινωνικού, μεταβαλλόμενου χώρου.

Ουσιαστικά σε πρώτη ματιά το νέο ύφος θυμίζει το σοκ του Benjamin, καθώς η Παραχάραξη στρέφεται εναντίον της συνηθισμένης παραγωγής νοήματος και πρόσληψης της ποίησης. Η ίδια η στροφή του σε εκτεταμένες ποιητικές συνθέσεις, συγκρούεται με την αποσπασματικότητα της σύγχρονης αστικής και την ασυνέχεια των αισθητικών παρεμβάσεων της μαζικής κουλτούρας.

Εντούτοις η ποίησή του διατηρεί την τρυφερότητα με την οποία μας έχει συνηθίσει σε προηγούμενες ποιητικές του συλλογές. Ο Χλωπτσιούδης μπορεί να κάνει ποιητική “ανταρσία” με λόγο δυναμικό και τρυφερό ταυτόχρονα, καθώς ενσωματώνει στους στίχους του θραύσματα της Ιστορίας και της πολιτικής εμπειρίας, δίνοντάς τους νέα ποιητική όψη και πνοή.

«ω, πολίτες φοβισμένοι εσείς/Μυκηναίοι ταξιδευτές και Δωριείς κατακτητές, Ρωμαίοι κοσμοβασιλείς /τη θάλασσα τη δική σας μην παραδώσετε στου Θανάτου τα χέρια. /κατατρεγμένοι Μικρασιάτες, σφαγμένοι Πόντιοι, ταξιδευτές Βλάχοι, Κρητικοί και Κύπριοι που της προσφυγιάς τα δράματα κατέχετε,/ στα πόδια σας προσπέφτουμε,/ αγγίζουμε το γόνα το φιλεύσπλαχνο της σωτηρίας…»