Αναγνωρίζω τη σιωπή,
την έντονη φωνή που σπάει στα δύο,
το τοπίο ή τους λόγους,
την επιθυμία ή το μάτι,
το μάτι μιας ρημαγμένης Ελλάδας,
της παντοτινής.
Μερικές φορές το νόημα είναι το ελάχιστο.
Μονάχα η γραμμή του ορίζοντα,
η γλώσσα των χεριών σου,
η θάλασσα, η άγρια σιλουέτα
κι η νοσταλγία,
Για μια στιγμή, να νιώθω το αποτέλεσμα,
τη μεταγραφή ενός αισθήματος,
τη δύση των νοημάτων.
Έστω πως οι στιγμές είναι όψεις ενός τοπίου.
Τα πάντα σπάνε στην Αθήνα ή κοντεύουν να σπάσουν.
Ό,τι γεννιέται,
ό,τι επιβιώνει
καταλήγει να καθορίζεται απ’ ό,τι υπάρχει γύρω του.
Τα πάντα για κάποιο λόγο επιβιώνουν.
Εδώ, όταν κάτι σπάει, λένε πως είναι γούρι.
Η πόλη με το συναισθηματικό χάος,
της αμφισβήτησης, της μετάλλαξης και της επιθυμίας.
Αναγνωρίζω τον ήχο,
τη δόνηση των βημάτων,
βήματα που υπογραμμίζουν την ανθρώπινη κατάσταση,
σε έναν χαμένο παράδεισο,
σε έναν παράδεισο.
Περπατάς σαν να εξαρτάται απ’ αυτό η ζωή σου.
Χάνομαι, ηττώμαι απ’ τα βήματά μου.
Βυθίζομαι στην άσφαλτο και κοιτώ ψηλά,
τα πουλιά που τραγουδούν απ’ την Ακρόπολη.
Όταν χαμογελάς στο παρελθόν, χαμογελάς ειρωνικά στο παρόν.
Και τα πάντα σταματούν.
Μέσα σου, επίσης.
Ίσως η σύγχυση προκαλεί το αποτέλεσμα,
Οι συνθήκες σημαδεύονται από τη σιωπή,
από μια αναζήτηση.
Αν παραμένεις στον ίδιο τόπο δεν είναι πια επιλογή σου.
Μια καρέκλα έχει πολλές όψεις.
Η μοναξιά
και μια καρέκλα που κινείται.
Αν αλλάζεις θέση,
αν αλλάζεις επ’ άπειρον, τότε δεν αλλάζεις,
συγκινείσαι,
διαλύεις τα πάντα.
Και κάποιος ρωτά για τον χρόνο που έχασες,
για την ανησυχία σου…
Οι κορδέλες δένονται πάντα μεταξύ τους.
Η χαρτογραφία των φιλιών.
Ό,τι κατάφερε να υπάρξει.
Η απόσταση από τον εαυτό.