Η ΟΜΟΡΦΙΑ

Εκείνη που το ον καταρρακώνει, η ομορφιά

Θα βασανιστεί να γυρνάει στους τροχούς –

Ατιμασμένη, κηρυγμένη ένοχη, γινωμένη

Κραυγή, και νύχτα, και χαρά, αλλ’ αλλοτριωμένη.

– Ω σπαραγμένη σ’ όλα της αυγής τα κάγκελα,

Ω χιλιοτσαλαπατημένη σε όλους τους δρόμους,

Η άφατή μας η απελπισία θά ’ναι νά ’σαι ζωντανή,

Η καρδιά μας να υποφέρεις, η φωνή μας

Ν’ ατιμάζεσαι εν μέσω κλαυθμών και οδυρμών,

Και να σε λένε ψεύτρα, τροφοδότρα του μαύρου ουρανού,

Ο πόθος μας νά ’ναι ωστόσο το σώμα σου που τρεκλίζει

Και το έλεός μας τούτη η καρδιά που οδηγεί μόνο στον βόρβορο.