Βιτζέντζος Κορνάρος, «Ερωτόκριτος» [γράφει η Ευθαλία Μπουκουβάλα- Κλώντζα] / Α΄ ΜΕΡΟΣ

`

Ο βασιλιάς Ηράκλης υποψιασμένος ότι η κόρη του αγαπά τον Ερωτόκριτο, αποφασίζει να την παντρέψει με το βασιλόπουλο του Βυζαντίου, που έχει εν τω μεταξύ στείλει με μαντατοφόρους προξενιό γι’ αυτήν. Η Αρετούσα αρνιέται επίμονα και ο βασιλιάς εξοργισμένος τη φυλακίζει μαζί με την παραμάνα της που προσπάθησε να τη δικαιολογήσει. Οι δύο νέοι σε άσχημες συνθήκες υποφέρουν ο ένας μακριά από τον άλλο. Όμως, κάποτε οι καιροί αλλάζουν και η μοίρα αποφασίζει να τους χαμογελάσει. Ύστερα από τρία χρόνια ένας βόρειος αντίπαλος, οι Βλάχοι (Ρουμάνοι) με τον βασιλιά τους Βλαντίστρατο, εισβάλλουν στη χώρα και πολιορκούν την Αθήνα. Παρουσιάζεται τότε ο Ρωτόκριτος αγνώριστος, γιατί έχει μαυρίσει το πρόσωπό του με ένα μαγικό υγρό και σώζει τον στρατό και την ίδια τη ζωή του βασιλιά Ηράκλη. Εξασφαλίζει μάλιστα και την τελική νίκη στη μονομαχία, από την οποία κρίνεται η έκβαση του πολέμου. Νικητής, αλλά και σοβαρά πληγωμένος ο Ρωτόκριτος μεταφέρεται, αγνώριστος πάντα, στο παλάτι. Αρνούμενος κάθε άλλη ανταμοιβή ζητά να πάρει για γυναίκα του τη φυλακισμένη ακόμη Αρετούσα. Την επισκέπτεται ο ίδιος στη φυλακή και διατυπώνει ο ίδιος την πρότασή του, αλλά η κόρη αρνιέται με επιμονή, πιστή πάντα στην αγάπη της.

«ΡΩΤ: Λέγει: Κερά, κατέχεις το, ίντά ’καμα για σένα;

κι όσοι κι αν ήρθα να σε δου, σου τα ’χουσι πωμένα.

Τον κύρη σου, τη χώρα σου και το λαό τον άλλο

εγλύτωκα κ’ εις κίντυνον εβάλθηκα μεγάλο.

Και μη θαρρείς για πλερωμήν επάτησα στον Άδη,

μα’ το για σε, οπού πεθυμώ να σμίξωμεν ομάδι

εις έσμιξη παντοτινή, και ταίρι να σε κάμω

και δε λογιάζω δυσκολιά να βάλης σ’ έτοιο γάμο.»

(Ε, 463- 474)

«ΑΡΕ: Σκόλασε, αφέντη, τα μιλείς, πάψε τ’ αναθιβάνεις

γιατί εύκαιρα κουράζεσαι, μόνο τον κόπο χάνεις.»

(Ε, 485-486)

[…]

«ΑΡΕ: Πήγαινε, μην πειράζεσαι και πε το του κυρού μου

πως κείνα που του εμίλησα, πάντα ’χω μες στο νου μου.

Κι αν είν’ κ’ εις έτοιο πόλεμον ήθελε να σε βάλη,

ας κάμη πλούσα αντίμεψη και πλερωμή μεγάλη»

(Ε, 491-494)

[…]

«ΑΡΕ: Και χίλιοι χρόνοι ανέ διαβούν και χίλιοι ανέν περάσου,

πάντα ’ναι σ’ ένα οι λογισμοί ∙δε στρέφνου μηδ’ αλλάσσου».

(Ε, 505-506)

Ο αγνώριστος μελαχρινός νέος την υποβάλλει τότε σε δοκιμασία- γνωστή τεχνική στη Γραμματεία – με μια πλαστή ιστορία που δεν αφήνει καμιά αμφιβολία ότι ο Ερωτόκριτος έχει πεθάνει. Της αφήνει μάλιστα το δακτυλίδι της, που τάχα ο Ερωτόκριτος πεθαίνοντας του έδωσε και η Αρετούσα, αναγνωρίζοντάς το, θρηνεί για το χαμό του αγαπημένου της.