Ημερολόγιο του Φλεβάρη (1942)

Ι

Μια μέρα σαν κι αυτή
μού ‘πε, χωρίς να κλάψει,
μια φίλη που ήρθε σπίτι, πως εχθές
το μόνο σύντροφό της είχε θάψει
κι ως το πρωί μείναμε σιωπηλές.

Και λόγια ν’ απαντήσω πού να βρω,
χήρα του Λένινγκραντ είμαι κι εγώ.

Φάγαμε το ψωμί για αύριο αφημένο,
μ’ ένα μαντήλι τυλιχτήκαμε μαζί,
στο Λένινγκραντ μια ησυχία απλωμένη
κι ο μετρονόμος μόνο να ηχεί…
Τα πόδια κρύωναν και το κερί να λιώνει.
Και γύρω απ’ την ισχνή του τη φωτιά
το φεγγαρόφως είχε κάνει μία ζώνη
που έμοιαζε με ίριδα ελαφριά.
Και όταν άρχισε ο ουρανός ν΄ ανοίγει
ψωμί, νερό να βρούμε βγήκαμε για λίγο
κι ακούσαμε των κανονιών τη συμφωνία
βαριά να κλαίει με μέτρο, με λυγμούς:
Στρατός να σπάει την πολιορκία
με τα πυρά στραμμένα στους εχθρούς.