Ανδαλουσιανό τούνελ

Είμαστε τα άλογα αλμπίνοι.
Δεχόμαστε
τα χλιαρά χάδια τού τουρίστα
φιλτράροντας
στην κάτασπρη κόρη των ματιών μας
την τοξικότητα τόσων αιώνων ιστορίας.
Όταν κοιμόμαστε
λησμονημένες αμαζόνες
τόξα από φουσκωμένες φλέβες
δόντια πυκνά και μαργαριταρένια.
Τα όνειρα
διακηρύξεις ανεξαρτησίας.
Απαλλασσόμαστε
σταδιακά
από επιβήτορες κάθε είδους.
Παλιότερα πέφταμε από γκρεμούς
με χλιμιντρίσματα-κραυγές
από τον κάτω κόσμο.
Στο μέλλον
-έρχεται καλπάζοντας-
καταβροχθίστε τους ξεναγούς
που σε σπαστά αγγλικά
μιλάνε
για αρχαίες εκστρατείες,
τον Ξενοφώντα,
τη δύναμη της ευγονικής,
την καθαρότητα των γονιδίων.
Τα κόκαλά τους
ξέξασπρα
πετάξτε στο ποτάμι.
Αν σήμερα
άλογα όντας
γινόμαστε μαύρα από άσπρα
θα έρθει η μέρα
άσπρο να γίνει το σκοτάδι.
Μέχρι τη θάλασσα
θα μας πάνε οι οπλές μας.
Παράδοξοι οδηγητές τυφλών
που ξεχωρίζουν
στο σκοτάδι.

Σαν τούνελ ανδαλουσιανό.