O ΘΑΝΑΤΟΣ ΘΑ ’ΡΘΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ’ΧΕΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ

αυτός ο θάνατος που μας συνοδεύει

από το βράδυ ως το πρωί, ακοίμητος,

κουφός, σαν μια παλιά τύψη

ή ένα παράλογο πάθος. Τα μάτια σου

θα ’ναι μια ανούσια λέξη,

μια πνιγμένη κραυγή, μια σιωπή.

Έτσι τα αντικρίζεις κάθε πρωί

όταν μονάχη σου λυγίζεις

μπροστά στον καθρέφτη. Ω ελπίδα αγαπημένη,

θα μάθουμε κι εμείς τη μέρα εκείνη

πως είσαι η ζωή και είσαι το τίποτα.

Για όλους ο θάνατος έχει ένα βλέμμα.

Ο θάνατος θα ’ρθει και θα ’χει τα μάτια σου.

Θα είναι σαν να κόβεις μία έξη,

σαν ν’ αντικρίζεις στον καθρέφτη

ένα πρόσωπο να αναδύεται νεκρό

σαν να αφουγκράζεσαι χείλη σφαλιστά.

Βουβοί θα κατεβούμε την άβυσσο.

22 Μαρτίου 1950