Η ΝΑΞΟΣ
Σάββατο απόγεμα πήραμε
το πλοίο της γραμμής.
Στο χώρο: προορισμός η Νάξος.
Στο χρόνο: δεκαεννιά του Απρίλη…

Υπάλληλοι, ιδιωτικοί και δημόσιοι,
θα επιστρέφαμε στους εαυτούς μας!…
Μα, ψυχικά ποιος θα ’ταν
ο προορισμός μας
δεν το ξέραμε…
Γι’ αυτό, Σάββατο απόγεμα πήραμε
το πλοίο της γραμμής –
πληρώνοντας και του κόσμου
τα λεφτά από πάνω!…

Διασχίσαμε 200 μίλια στο χώρο
και κάπου 12 ώρες στο χρόνο…
Όμως εκείνο που μέσα μας διανύσαμε
ήταν αμέτρητο.

Ώσπου φτάσαμε…
Φτάσαμε γεωγραφικά, ακτοπλοϊκά,
στραγγίσαμε το εισιτήριο
ως την τελευταία πεντάρα
της ενέργειάς του –
μα πουθενά η Νάξος!…
Κι όμως ο χάρτης έδειχνε ότι
τόντι το λιμάνι αυτό ήταν η Νάξος!…
Κι οι κάτοικοι του νησιού
κάνανε όρκους:
να θάψουμε τα παιδιά μας, λέγανε,
αν δεν είναι τούτη η Νάξος,
κι αν δεν είμαστε Ναξιώτες εμείς!…

Φύγαμε απογοητευμένοι απ’ τη Νάξο
κι από τους Ναξιώτες…

Αν όλοι αυτοί οι διαβόλοι
που μας περίμεναν στην προκυμαία
είχαν την ευφυΐα ν’ αρνηθούνε
ποιοι είναι
και πού βρίσκονται,
ίσως να ’ταν τόντι εκεί η Νάξος
που νοσταλγήσαμε!…

`

*********************************************************************************

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟ ΦΩΝΑΧΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΙΩΠΗΛΗ ΠΟΙΗΣΗ

Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης είχε μια μακροχρόνια σχέση με τον εύρυθμο λόγο, το τραγούδι γενικά. Πρώτ’ απ’ όλα με τα τραγούδια που άκουγε στο σπίτι του και στο νησί του, τη Νάξο, αλλά και μετά, κυρίως με το έντεχνο λαϊκό, που άκουγε όταν το 1932 ήρθε με την οικογένειά του στην Αθήνα. Έναν συνδυασμό αυτών των δύο υπηρέτησε με συνέπεια για πενήντα περίπου χρόνια. Η συγκεντρωτική συλλογή Άκουσε τη φωνή μου κι έλα συμπεριλαμβάνει, για πρώτη φορά, το σύνολο των τραγουδιών και των ποιημάτων που έγραψε και βρέθηκαν στα κατάλοιπά
του το 2015. Η διαδικασία συγκέντρωσης και καταγραφής δεν ήταν εύκολη, δεδομένου ότι δεν υπήρχε για όλα τα τραγούδια η γραπτή μορφή τους.