TO TΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΠΡΩΙΝΟΥ

Η αγάπη σου έδωσε το έναυσμα, όπως σ’ ένα χρυσό, χοντρό ρολόι.
Η μαία σου χαστούκισε τις πατούσες και το γυμνό σου κλάμα
ρίζωσε με τα υπόλοιπα στοιχεία της φύσης.

Οι φωνές μας ηχούν, επευφημώντας τη γέννηση σου. Ένα νέο άγαλμα.
Σ’ ένα παγερό μουσείο, η γυμνότητα σου
διακυβεύει την ηρεμία μας. Στεκόμαστε γύρω σου, κενοί όπως τους τοίχους.

Δεν είμαι πια η μητέρα σου,
όπως ένα σύννεφο που αποστάζει έναν καθρέφτη για να δει την αντανάκλαση του
που αργοσβήνει απ’ την παλάμη του ανέμου.

Όλο το βράδυ η ανάσα σου, που θυμίζει νυχτοπεταλούδα,
τρεμοπαίζει ανάμεσα στα επίπεδα, ροζ τριαντάφυλλα. Ξυπνάω για να σ’ ακούσω:
Μια απόμακρη θάλασσα που φουρτουνιάζει στο αυτί μου.

Μ΄ ένα σου κλάμα παραπατώ απ’ το κρεβάτι, βαριά σαν αγελάδα και αιθέρια
στο βικτωριανό μου νυχτικό.
Το στόμα σου ανοίγει όπως της γάτας. Το πλαίσιο του παραθύρου

φωτίζεται, καθώς καταβροχθίζει τα χλωμά του άστρα. Και τώρα εκφωνείς
τις πέντε σου νότες•
Τα γλυκά φωνήεντα αναδύονται σαν μπαλόνια.