Ντέμης Κωνσταντινίδης, «Δύο λογοτεχνικά φύλλα»
16Ιου
“Όποτε πήγα να μιλήσω, η φωνή μου σκόρπισε χωρίς απάντηση.”
Όσες λέξεις έχει ο Εσκιμώος για το χιόνι,
τόσες περίπου έχω κι εγώ για τη μοναξιά.
***
Το βασίλειο του ύπνου είναι επισφαλές.
Ακόμα κι ένα παραπονιάρικο σκυλί,
κάτω στο δρόμο,
μπορεί να σου στερήσει τον θρόνο,
που τόσο πάσχισες.
****
Καθώς πεθαίνει κι ο τελευταίος που σε γνώριζε,
δε μένει πίσω τίποτ’ από εσένα.
Σκλαβιές σε πράματα, ιδιότητες, ονόματα.
Ώστε, λοιπόν, όλα πηγαίνουν στα χαμένα;
Αφήστε ένα σχόλιο






