Joaquín Pasos (Nicaragüa, 1914-1947), Τρία ποιήματα (μετφρ. – επίμετρο: Στέργιος Ντέρτσας)

ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ

Ο δικός μας άνεμος μανιασμένος ουρλιάζει

μέσα από θεόρατους φοίνικες

υπόκωφοι βρυχηθμοί κατεβαίνουν απ’ τα φλεγόμενα ουράνια

με γλώσσες λεοπάρδαλης

ο δικός άνεμος μανιασμένος πέφτει απ’ τα ύψη.

Ο γδούπος του σώματος του  δονεί τις ρίζες

των μεγάλων δέντρων

βγαίνουν απ’ το έδαφος τα σκαθάρια

τα αρσενικά φίδια.

Ο δικός άνεμος μανιασμένος ακολουθεί

τη βρεγμένη του στράτα

είναι ο μελανός ζωμός τού απόβραδου

που τον πίνουν οι άγριοι ταύροι

είναι ο τιμωρός κάμπος.

Οι άνδρες ακούνε βουβοί

τους στεναγμούς τού αγέρα

με την ψυχή σακαταμένη, το κορμί ορθωμένο

τα πόδια και την όψη από πηλό.

Οι νέες  ινδιάνες βγαίνουν στην αυλή,

σκίζουν τις πουκαμίσες τους

προσφέρουν στον άνεμο τα γυμνά τους στήθη,

κι εκείνος αναλαμβάνει

να τ’ ακονίσει

σαν να ‘ναι ηφαίστεια.