Ο βαθυς και γνήσιος διάλογος  του Ηλία Κεφάλα με την φύση

Ο ποιητης Ηλίας Κεφάλας είναι γνωστο τοις πάσι πως εγκατέλειψε εδω και χρόνια το Κλεινον Άστυ, δηλαδη τη μαγεύτρα και πλανεύτρα Αθήνα, και διαβιει πλέον μόνιμα στον Μέλιγο, το χωριο-του, που είναι κοντα στην πόλη των Τρικάλων, απολαμβάνοντας τώρα τις ομορφιες, τις χαρες, τη γαλήνη, τη ξεγνοιασια και κυρίως την οξυγόνωση της ζωης που απλόχερα του προσφέρει η «παγγενέτειρα φύσις», όπως την χαρακτηρίζει ο Αντίπατρος ο Σιδώνιος (γεν. 180-170 π.Χ.), της Βόρειας Ελλάδας.

Ζει και δημιουργει, με άλλα λόγια, μέσα στην φύση. Και εφόσον βρίσκεται μέσα στη φύση είναι, κατα μία θρησκευτικη αντίληψη, και κοντα στον Θεο. Επομένως, ζώντας και δημιουργώντας μέσα στην ιερότητα της φύσης δεν είναι μόνο πλάσμα, είναι και πλάστης. Δηλαδη, είναι και ένας αληθινος δημιουργος που ερεθίζεται και εμπνέεται απο τη φύση δίνοντάς-μας έξοχες ποιητικες συλλήψεις. Και σύμφωνα με όσα αναφέρει στο βιβλίο-του ‘’Ο άνθρωπος και ο κόσμος’’ ο Κώστας Μιχαηλίδης, ο αξέχαστος Ελληνοκύπριος φιλόσοφος και στοχαστης, στο σπουδαστήριο του οποίου έχει μαθητεύσει για μεγάλο χρονικο διάστημα ο Ηλίας Κεφάλας, «ο άνθρωπος όντας ένα πλάσμα της φύσης, και ζώντας μέσα στους κόλπους και μέσα στον ρυθμο-της δεν είναι μόνο πλάσμα αλλα και πλάστης, είναι αυτος, που ερμηνεύει τη φύση και διαλεγόμενος μαζι-της ζητα να την πλάση και να την ανακαλύψη, πλάθοντας έτσι ο ίδιος τον εαυτο-του». (σελ.48).

ΔΗΛΑΔΗ, ο άνθρωπος, ειδικα εκείνος ο άνθρωπος που είναι ευλογημένος και έχει το χάρισμα της δημιουργίας, ζώντας μέσα στη φύση αυτόματα και νομοτελειακα γίνεται η ίδια η φύση ή μέρος αυτης της φύσης. Γιατι αυτό ακριβως απαιτει η τέχνη. Και στην περίπτωση του Ηλ. Κεφάλα αυτό απαιτει η ποίηση, που την υπηρετει με παραδειγματικη αφοσίωση εδω και δεκάδες χρόνια. Με άλλα λόγια, η τέχνη απαιτει απο τον δημιουργο να μην απεικονίζει τη φύση αλλα να γίνει η ίδια η φύση. Να μην μιλα στην τέχνη-του για βροχη, αλλα να γίνει η ίδια η βροχη!