Ήτανε κάτι που το φοβόντανε. Τρέμανε μάλιστα την ώρα που ήτανε να γίνει. Στο μεταξύ τούς παρηγορούσε η αοριστία της αμφιβολίας. Ο πατέρας, πριν πεθάνει, τους έλεγε πάντα πως το κακό θα ’ρχόταν απ’ εκεί κάτω. Απ’ το μπροστινό μαγαζί, σαν αυτός που το κράταε αποφάσιζε να σηκώσει ανώγι απάνωθέ του, έτσι που να κλείσει το φως και τον αέρα της βεράντας του σπιτιού. Κι όταν λέγανε σπίτι, αυτήν εννοούσαν.

Απάνω την σκέπαζε η ψήλη στέγη, που ’σβηνε μπρος στην κάμαρα με τις κολόνες στα πλαϊνά. Κάτω χαμηλά την προστάτευε το φαρδύ πεζούλι με τις γλάστρες των λουλουδιών και τα δοχεία με τον δυόσμο και τον μαϊντανό. Ένα πουλάκι στο κλουβί του, γέμιζε τη μέρα με χαρούμενους τόνους κι από το άνοιγμά της ερχόταν το φως κι η δροσιά κι αγνάντευε κανείς τα σπίτια και πέρα τον κάμπο, με τα περιβόλια και τ’ αμπέλια.

Καθόντανε εκεί τα βραδάκια του καλοκαιριού και τρώγανε. Έτσι που το φανάρι της μέσης φώτιζε αχνά, μπορούσαν και ξεχώριζαν τ’ αστέρια στον ουρανό κι απολαύανε τις δροσερές αύρες, που φτάναν από κάτω. Στην επίγειαν ευδαιμονία της ώρας εκείνης, ο καθένας ξανοιγόταν σε χαρούμενες κουβέντες, έκανε σκέψεις, κι άθελά του έφτανε σε συμπέρασμα για τον ρόλο της βεράντας στην ξεκούραση της ζωής, ενώ σύγκαιρα η μελαγχολική σκέψη της στέρησής της, όσο μακρινή και απίθανη κι αν φαινόταν, τους κεντούσε ενοχλητικά την καρδιά. Στην αρχή το συζητούσαν μεταξύ τους δειλά. Μετά, σαν από μια σιωπηρή σύμβαση, αποφασίσανε να μην το εμπιστεύουνται ο ένας τ’ αλλονού. Θα θέλανε μάλιστα να μην το σκέφτουνται καθόλου, μόλο που ’ρχόταν και πιότερο στη σκέψη τους.  Και μονάχα ο γερο-θείος, που βρισκόταν εκεί ανάμεσα τους, φαινόταν, έτσι παράδοξα, να μην συνωρίζεται  κάτι από τα νοήματά τους. Αποτραβιόταν νωρίς από το φαγητό στη φαρδιά, χαμηλή καρέκλα της άκριας κι εκεί, μέσα από τα θαμπά του μάτια, αφηνόταν σε μια ξέγνοιαστη ρέμβη.