Το τρένο κατέβαζε ανθρώπους κάθε ηλικίας και φύλου. Τα βαγόνια ήταν γεμάτα. Ο πληθυσμός ανανεωνόταν συνεχώς. Άνδρες και γυναίκες που πηγαινοέρχονταν σε μια πόλη ξεθωριασμένη, αλλά με τη στιβαρή εικόνα των φούρνων που κάπνιζαν, των φωτογράφων που φωτογράφιζαν, μετρούσαν και εξέταζαν κεφάλια, χέρια και όποιο άλλο σημείο του σώματος τους ενδιέφερε.

Στον σταθμό περίμενε ένας ωραίος χαμογελαστός άνδρας με άψογα ραμμένη στολή και άψογα γυαλισμένες μπότες, που κρατούσε ένα δερμάτινο ραβδί. Κανένα βαγόνι δεν κατέβαζε επιβάτες, αν δεν περνούσε από τον έλεγχό του.

Ήταν Μάιος κι οι πεταλούδες είχαν αρχίσει δειλά να βγαίνουν από τα κουκούλια. Η πόλη είχε γεμίσει στεναγμούς, αν και το βράδυ μοίραζε ποντικοπαγίδες, γιατί τα ποντίκια ανεβοκατέβαιναν σαν μεθυσμένα στους σκουπιδοτενεκέδες με τα αλεσμένα κόκκαλα, τους σκελετούς που συσσωρεύονταν, τη μυρωδιά που θύμιζε ανθρώπινο κρέας που ψήνονταν.