Λίλια Τσούβα, «Παρτίδα σκάκι με τον θάνατο»

Το τρένο κατέβαζε ανθρώπους κάθε ηλικίας και φύλου. Τα βαγόνια ήταν γεμάτα. Ο πληθυσμός ανανεωνόταν συνεχώς. Άνδρες και γυναίκες που πηγαινοέρχονταν σε μια πόλη ξεθωριασμένη, αλλά με τη στιβαρή εικόνα των φούρνων που κάπνιζαν, των φωτογράφων που φωτογράφιζαν, μετρούσαν και εξέταζαν κεφάλια, χέρια και όποιο άλλο σημείο του σώματος τους ενδιέφερε.

Στον σταθμό περίμενε ένας ωραίος χαμογελαστός άνδρας με άψογα ραμμένη στολή και άψογα γυαλισμένες μπότες, που κρατούσε ένα δερμάτινο ραβδί. Κανένα βαγόνι δεν κατέβαζε επιβάτες, αν δεν περνούσε από τον έλεγχό του.

Ήταν Μάιος κι οι πεταλούδες είχαν αρχίσει δειλά να βγαίνουν από τα κουκούλια. Η πόλη είχε γεμίσει στεναγμούς, αν και το βράδυ μοίραζε ποντικοπαγίδες, γιατί τα ποντίκια ανεβοκατέβαιναν σαν μεθυσμένα στους σκουπιδοτενεκέδες με τα αλεσμένα κόκκαλα, τους σκελετούς που συσσωρεύονταν, τη μυρωδιά που θύμιζε ανθρώπινο κρέας που ψήνονταν.

Οι εφτά μικροσκοπικοί άνθρωποι, πέντε γυναίκες και δύο άνδρες, πιασμένοι χέρι χέρι, κατέβηκαν από το τρένο πλημμυρισμένοι από αφέλεια. Φορούσαν κομψά φορέματα και με το άψογα βαμμένο πρόσωπό τους, έμοιαζαν με πλαστικές κούκλες.  Ο ωραίος άντρας έτριψε τα χέρια του. Οι τσιγγάνοι, οι ερμαφρόδιτοι, οι δίδυμοι, οι νάνοι ή με γιγαντισμό άνθρωποι ήταν η αδυναμία του.

Τώρα έχω δουλειά για 20 χρόνια, είπε και χαμογέλασε με σκουριασμένη ευγένεια.

Οι εφτά νάνοι έχασαν τις λέξεις τους. Παρά την περηφάνια τους για τον ραβίνο νάνο πατέρα τους που είχε παντρευτεί μια γυναίκα ψηλή και έκανε μαζί της εφτά παιδιά που δεν ψήλωσαν ποτέ, δεν ήξεραν τι να υποθέσουν, βλέποντας τις τεφροδόχους να χρησιμεύουν για διακόσμηση και τα χωρίς παράθυρα γυμναστήρια, όπου άνθρωποι γυμνοί δίπλα σε μολυσμένους οχετούς και κλουβιά για κουνέλια περιφέρονταν μέσα στο κρύο. Η οικογένεια Όβιτζ με τους εφτά νάνους ήταν διάσημη. Το θέατρο της Βουδαπέστης στο οποίο έδινε παραστάσεις, γέμιζε από θεατές κάθε βράδυ.

Στο ιατρείο όπου τους οδήγησαν, η ατμόσφαιρα μύριζε μούχλα. Ο άνδρας με το ωραίο χαμόγελο έκανε μια βαθιά υπόκλιση μπροστά τους, σαν θεατρίνος. Η εικοσιπεντάχρονη Πέρλα, η νεότερη της οικογένειας, ρώτησε:

Τι θα ήθελε από εμάς η τελειότητά σας;

Μια παρτίδα σκάκι, απάντησε με πλατύ χαμόγελο που ανέδειξε δυο κοφτερούς  κυνόδοντες. Τους πήρε αίμα και τους υπέβαλε σε ακτινογραφίες. Δεν τους ξύρισε, όπως τους άλλους. Τους άφησε με τα κεντημένα τους φορέματα και το μέικ απ.

Ο Τίμπι, ο τσιγγάνος, λίγο μεγαλύτερος σε ηλικία από την Πέρλα, που ήταν ξαπλωμένος σε ένα βρώμικο κρεβάτι στον θάλαμο, είπε αργότερα:

Προσπαθεί να τελειοποιήσει την ανθρώπινη φυλή. Κάνει πειράματα αλλαγής χρώματος ματιών με σταγόνες, να, ο φίλος από εδώ έχει χάσει τα δυο του μάτια, οι σταγόνες δεν αποδείχθηκαν αποτελεσματικές -και έδειξε έναν τυφλό απέναντι- αφαιρεί εσωτερικά όργανα, μεταγγίζει αίμα από τον ένα δίδυμο στον άλλο, διερευνά τις αιμομικτικές εγκυμοσύνες. Η πρώτη επέμβαση που έκανε σε μένα πριν δυο μήνες στη σπονδυλική μου στήλη, με άφησε παράλυτο. Αυτές τις μέρες μού αφαίρεσε και τα γεννητικά όργανα. Συμμετέχει σε έναν επιστημονικό διάλογο που γεμίζει τις ιατρικές σελίδες με συμπεράσματα.

Οι εφτά νάνοι αισθάνθηκαν μια ολόκληρη αγέλη λύκων να ορμά καταπάνω τους. Τις επόμενες μέρες υποβλήθηκαν σε τόσες πολλές αιμοδοσίες που δεν μπορούσαν πια να πάρουν τα πόδια τους. Τους έκαναν μετρήσεις για την ευφυΐα, για το τι μπορεί να συμβεί με τις απότομες αλλαγές θερμοκρασίας από βραστό σε παγωμένο νερό μέσα στα αυτιά τους, αλλά και ερωτήσεις επίμονες για τη σεξουαλική τους ζωή, που έκαναν την Πέρλα να ντρέπεται.

Το ιατρείο γέμισε σκαθάρια, φίδια και χάμστερ. Μια μόνιμη ανατριχίλα εγκαταστάθηκε στο σώμα τους. Όταν όμως πληροφορήθηκαν πως ο  Δόκτωρ θάνατος, όπως τον αποκαλούσαν οι άνθρωποι στους θαλάμους, είχε σκοπό να στείλει τα σώματά τους σε μουσείο στο Βερολίνο, όπως είχε κάνει στο παρελθόν και με άλλους νάνους, αισθάνθηκαν πως κολυμπούσαν σε μια μπανιέρα όπου το νερό ξεχείλιζε και οι σωληνώσεις ήταν χαλασμένες. Οι αφροί των σφουγγαριών είχαν φουσκάλες από αίμα. Μπροστά τους παίζονταν ένα μαύρο θέατρο με πρωταγωνιστές τσιγγάνους και νάνους αποκεφαλισμένους, δίδυμες νύφες νεκρές. Φαντάσματα έπαιζαν τους ρόλους ανθρώπων με μια δόνηση φιληδονίας που έκανε τα χέρια τους να τρέμουν από οίστρο. Απέναντί τους ένας χορός από αλυσοδεμένους σκελετούς που δεν αντάλλασσαν ούτε λέξη, που υποχρεώνονταν ν’ ακούνε διαρκώς μια πολυφωνική φούγκα με κύρια μελωδία τη φράση Η εργασία απελευθερώνει.[i]

Η οικογένεια Όβιτζ με τους εφτά νάνους, για να διασκεδάσει τους άνδρες με τα μαύρα μαστίγια και τις άψογα γυαλισμένες μπότες, ανέβασε μια παράσταση τις επόμενες μέρες.

Η τελειότητά σας, επαναλάμβαναν οι εφτά νάνοι διαρκώς μπροστά στον άνδρα με το αστραφτερό χαμόγελο και τους δυνατούς κοπτήρες.

Μήνες αργότερα και λίγο πριν οι εφτά νάνοι περάσουν στους θαλάμους αερίων, ο δόκτωρ θάνατος σταμάτησε την παρτίδα σκάκι που έπαιζε σε μια τεράστια σκακιέρα στο κέντρο της πόλης με αντίπαλο της αρεσκείας του. Τα άλογα αφηνίασαν. Οι πύργοι κατέρρευσαν. Ο βασιλιάς, μετά από μια ματ κίνηση των αντιπάλων, αναγκάστηκε να αποχωρήσει. Ένα καράβι τον έβγαλε στη Βραζιλία.

Στο μεταξύ τα ποτάμια κατέβαζαν σχεδίες κατεστραμμένες με επιβάτες τους ελάχιστους  ανθρώπους που επέστρεφαν στα σπίτια μετά το τέλος της παρτίδας. Οι εφτά νάνοι ήξεραν πλέον με βεβαιότητα πως τα καπρίτσια του δόκτορα θανάτου ανακαίνιζαν την επιστήμη όσο κι ένα ποτάμι με στεκούμενα νερά γεμάτο κροκόδειλους. Οι ίδιοι, μετά την παρτίδα, δεν ήξεραν πια αν ήταν νεκροί ή ζωντανοί.

[i] Arbeit Macht Frei