ΦΙΛΟΣΟΦίΑ

φέγγει σαν αυγουστιάτικο υποκοριστικό

στην παγωμένη προσωπίδα της νύχτας

μες στην πολλή σεμνότητα γλυκιά αλαζονική

ατσάλινη στο φυλλορρόημα της

καπνίζει τις βεβαιότητες του ψύχους

τα λεξικά του ξαστερώματος πλουτίζει με τις στάχτες της

θεσιθηρεί στο σκότος των ελλείψεων μας

αποσπερίτης στην αγρύπνια του ροδόδεντρου

και οδυρμός του απότιστου πλατάνου

πάλλει σαν επικείμενη ευτυχία στο κάθε μας δευτερόλεπτο

μα η ώρα της ποτέ

δεν έρχεται ποτέ

οι άνεμοι την ακολουθούνε δουλικά

η άπνοια μας την υμνεί και μας αποσυνθέτει

το ρήμα νικώ δεν το τραγούδησε ποτέ

ο χρόνος της ενεστώτας επιφυλακτικός

μέλλοντας αβίωτος ο δικός μας