ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΔΙΑΛΟΓΟΥ

Το γνωρίζω αγαπητέ φίλε πως μοιάζω με σπιτικό

κατάκλειστο κάτω απ’ τον ήλιο του μεσημεριού.

Φήμες τοξικών εκπαιδεύσεων μ’ έχουν αλώσει.

Υποψίες δολιοφθοράς σχίζουν τα πρόσωπα

της νύχτας μου.

Κάτω απ’ τα πόδια νοιώθω αστραπιαίο ένα έδαφος

κι εγώ συνθλίβομαι στην ακινησία. Αν τολμούσα

ν’ ακονίσω το κέρατο, την ουρά να εξοπλίσω,

αλλά κατασβήνομαι στην αναπόφευκτη

εξέλιξη.

Με συγκρατεί και η πρόσοδος των επιχώσεων.

Ναι αυτό το σημείο της προόδου επιβάλλεται

προσώρας, όπου των οριζόντων το ουσιώδες

ανάμεσα ασφυκτιά.

*

EIN VERSUCH ZUM DIALOG

Ich weiß mein Lieber Freund, ich gleiche dem Zuhause

verschlossen unter der Mittagssonne.

Den Gerüchten giftiger Ausbildungen bin ich unterworfen.

Sabotagen Verdachte zerreißen die Figuren

meiner Nacht.

Unter meinen Füssen spüre ich einen rasanten Boden

jedoch zerdrücke ich mich innerhalb der Unbeweglichkeit. Wenn ich doch wagen würde

das Horn zu schleifen, den Schwanz auszurüsten,

hingegen verlösche ich mich inmitten der unvermeidlichen

Entwicklung.

Der Ertrag der Ausschüttungen hält mich zurück.

Ja, dieser Punkt des Fortschrittes setzt sich durch

vorläufig, worin das Wesentliche der Horizonte

erstickt.