Δεν υπήρχε εποχή μεγαλύτερης χαράς από κείνη που μας πρόσφερε, σε μένα και τη Μαρία, η θεία με τον θάνατο της.
Η Ινές επέστρεφε από το Μπουένος Άιρες, όπου είχε περάσει τρεις μήνες. Εκείνη τη νύχτα, όταν πλαγιάσαμε, ακούσαμε την Ινές να λέει στη μαμά:
_Τι περίεργο!.. Έχω τα φρύδια πρησμένα.
Η μαμά βεβαίως περιεργάστηκε τα φρύδια της θείας, καθώς λίγο μετά αποκρίθηκε:
_ Όντως…. Δεν νοιώθεις τίποτα;
_ Όχι… Νύστα….
Την επόμενη μέρα, κατά τις δύο το μεσημέρι, αντιληφθήκαμε ξάφνου μια μεγάλη αναταραχή εντός της οικίας, πόρτες που ανοίγανε και δεν κλείνανε, κοφτούς διάλογους επιφωνημάτων, και όψεις αλαφιασμένες. Η Ινές είχε ευλογιά, κάποιας αιμορραγικής μετάλλαξης που ενδημούσε στο Μπουένος Άιρες.
Φυσικά, στην αδερφή μου και μένα, το δράμα προξένησε ενθουσιασμό. Τα παιδιά διακατέχονται πάντα από τη δυσαρέσκεια πως στο σπίτι δεν συμβαίνουν σπουδαία πράγματα. Ετούτη τη φορά η θεία μας- όλως τυχαίως η θεία μας!- άρρωστη από ευλογιά! Εγώ, ως ευτυχές παιδάκι, είχα να διηγούμαι με περηφάνια τη φιλία μου μ’ έναν αστυνομικό, και τη συνάντηση μου μ’ έναν κλόουν που έχοντας δώσει έναν πήδο στις εξέδρες είχε πάρει θέση στο πλάι μου. Όμως τώρα το μέγα γεγονός συνέβαινε μέσα στο ίδιο μας το σπίτι και εξιστορώντας το στο πρώτο παιδί που κοντοστάθηκε στην πόρτα να κοιτάξει, υπήρχε στα μάτια μου η έπαρση με την οποία ένα πλάσμα σημαδεμένο από βαρύτατο πένθος, παρελαύνει για πρώτη φορά μπροστά από τα έκπληκτα και
ζηλόφθονα γειτονάκια του.
Το ίδιο απόγευμα βγήκαμε από το σπίτι, και βολευτήκαμε στο μοναδικό μέρος που θα μπορούσαμε να βρούμε με τόση σπουδή, μια παλιά αγροικία στα πέριξ του σπιτιού. Μια αδερφή της μαμάς που είχε περάσει ευλογιά όταν ήταν μικρή, έμεινε στο πλευρό της Ινές.
Πιθανότατα τις πρώτες μέρες η μαμά βίωσε βάναυσες αγωνίες για τα παιδιά της που είχαν φιλήσει την άρρωστη. Όμως, αντίθετα εμείς, έχοντας μετατραπεί σε οργισμένοι Ροβινσώνες, δεν είχαμε χρόνο για να αναλογιζόμαστε τη θεία μας. Είχε περάσει καιρός που η αγροικία κοιμόταν σε με μια ερεβώδη και υγρή νηνεμία. Ασπριδερές πορτοκαλιές από ίασπι ˙ ροδακινιές ξεφλουδισμένες στα σταυρώματα˙ κυδωνιές που είχαν όψη από λυγαριές ˙ συκιές που σερνόντουσαν χάμω εξαιτίας της εγκατάλειψης, πράγμα που έδινε , στο πυκνό τους φύλλωμα που απορροφούσε τα βήματα, μια έντονη αίσθηση παραδείσου.
Εμείς δεν ήμασταν ακριβώς ο Αδάμ και η Εύα αλλά, πράγματι, ηρωικοί Ροβινσώνες αφημένοι στην μοίρα μας εξαιτίας της μεγάλης οικογενειακής δυστυχίας: τον θάνατο της θείας μας, που υπέκυψε τέσσερεις μέρες μετά αφότου άρχισε η εξερεύνηση μας.