Μασκαράτα

β΄

Μια νύχτα ξύπνησα, δεν πάει καιρός

φυσούσε Ιούλης τη μουριά

τι όμορφα χορεύαν τ΄ αστέρια!

χειροκροτούσε η μουριά: encore encore.

Ξημέρωνε, τα ζώα γελούσαν

κι ακόμη δεν έγραψα ούτε ‘να στίχο

γιατί ‘μαι αιχμάλωτος ξένων φωνών

μισώ τα κουνούπια, τα ψέματα

τα πρωτόκολλα συμπεριφοράς.

Μ’ αρέσει να μαζεύω πεταλίδες

να νοσταλγώ ταξίδια και λόγια φευγάτα

μακριά από πρόσωπα άδεια

κοντά σ’ αυτό που ορίζει τα ύστερα νιάτα

μια νιφάδα γέλιου κατακαλόκαιρο.