«Αυτοπροσωπογραφία του Νικολά Πουσσέν, ζωγράφου από τις Λεζ Αντελί, Ρώμη, έτος Ιωβηλαίου 1650∙ ηλικία 56 ετών»

  Tου τυφλού η χλόη

  [Herba do cego[1]]

Τον Πουσσέν[2], τον Νορμανδό,

τον ρωτήσαν ποιο είν’ το δώρο το πιο όμορφο

του αρχαίου κόσμου,

για ένα μουσείο στη Ρώμη.

Λεπτό δεν έχασε.

Μια χούφτα χώμα διάλεξε.

Τούτη την ύλη την παράξενη,

τη μάζα τη σκιώδη

που ζυμώνεται με την αυγή.

Μια χεριά χώμα,

ένα κακάδι αιμάτινο,

μια ψυχή σαπισμένη

κι αλατισμένη

με λιγάκι μαρμαρόσκονη από τ’ αγάλματα.

Μια χούφτα απ’ το χώμα,

απ’ τις στάχτες των χειμώνων,

ένας κόσμος αρχαίος που ονειρεύεται

να υψώσει την τσουκνίδα,

τη χλόη του τυφλού,

στου χεριού το σχήμα.