Καλωσορίζοντας το ”ΠΑΡΑΓΚΩΝΙΣΜΕΝΟ ΔΙΑΥΓΕΣ”  στον ποιητικό κόσμο, στην ουσία, Kαλωσορίζουμε ΤΟ ΦΩΣ.

“Το παραγκωνισμένο Διαυγές”, «στέκει στον αιώνιο βράχο μοναχικό, με όπλο το φως και την λυρικότητα της ποιητικής δημιουργίας…» Είναι άξιος προβληματισμού ο τίτλος ,που υποκρύπτει μια τραγική αντίφαση. Πως παραγκωνίζεται το Διαυγές, το ξεκάθαρο, έκδηλο, ηλιόλουστο; Τι είναι στην ουσία ; Από ποιους παραγκωνίζεται; Με ποιον τρόπο; Γιατί συμβαίνει; Μήπως αυτοπροστατεύεται;; Υπάρχει τρόπος να αναδυθεί και να κυριαρχήσει στην ζωή μας; Συνταρακτικά αληθινό, ευάλωτο και σκληρό ταυτόχρονα, το ποιητικό δημιούργημα αφουγκράζεται και σκύβει με ενσυναίσθηση και σεβασμό πάνω από τον άηχο και κρυμμένο πόνο των ανθρώπων. Αν και το ίδιο βιώνει την δική του, προσωπική εξορία, δικαιώνει την ίδια την ουσία της ύπαρξης. Δεν επιθυμεί να τιμωρήσει με εκδικητικότητα όσους το πολέμησαν και επιχείρησαν να το διαβρώσουν.

Πιο ισχυρό από μικρότητες, ψέματα, απόπειρες εκμετάλλευσης. Στέκει αγέρωχο, αυθύπαρκτο, φωτεινό και ονειροπόλο. Προσμένει το Φως της αδελφοσύνης, της οικουμενικής αγάπης και της δικαιοσύνης. Και την ολοκλήρωση μέσω του έρωτα και της πίστης.
Μελετώντας με τον δέοντα σεβασμό το ποιητικό έργο, ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μας, μία αέναη υπαρξιακή πορεία ”στον κύκλο του κόσμου, πάω με τ άστρο μου, πίσω μα και ξανά μπροστά και πέφτω….στου κύκλου το πάλι εισχωρώ και ανά τον κόσμο πάλι περιστρέφομαι…”