Περιπατητής στη γη φτάνω των Γαδαρηνών.
Σε ένα των Γομόρρων πορνείο
μου ορμήνεψαν το Θαυματουργό στην πόλη να ψάξω.
Ανάμεσα σε περιπλανώμενους Προφήτες
κρεμάω το σαρκίο μου.
Το λιπόσαρκο σώμα σκιά είναι ονείρου.
Ιερή του Ευαγγελίου πόλη
το στίγμα των δαιμονίων κουβαλάς.
Θυμάμαι τα βοσκοτόπια σου,
τα καρποφόρα που μαράθηκαν δέντρα.
Βυζαίνω τις ξεραμένες ρίζες τους.
Με το ρετσίνι τους τυφλώνω τα μάτια μου.
Παζαρεύω την ψυχή μου.
Στα τριάντα που μού δίνουν αργύρια
σταματάει το ζύγι.
Φτηνή ψυχή με κρίματα γεμάτη.

– Μη στον Εωσφόρο αφεθεί η ψυχή μου.