[Το Λιμάνι του Βόλου τη Νύχτα, Κωνσταντίνος Βολανάκης]

Σταματούσε ευθυτενής στον καθρέφτη της σάλας,

χτένιζε με τα δάχτυλα τα πυκνά γένια,

έκανε αστείες γκριμάτσες,

«γερασμένο καραβόσκαρο», χλεύαζε

μα έβγαζε απ’ έξω το νου,

«ο νους δε γερνά», ίσιωνε τα μαλλιά, τη γραβάτα,

το σακάκι του,

θά ’βρισκε χρόνο, κάποτε,

να ισιώσει και τη λοξή ρότα της ζωής του.

Από κοντά η θάλασσα, με τα κιάλια,

από κοντά και η ψυχή, αυτή που δεν περίμενε λύτρωση.

Τό ’ξερε πως αλόγιστα είχε σπαταλήσει τη νιότη

μα και πάλι, δεν τα λογάριαζε όλα όσα είχε ζήσει φαιδρά,

όχι, είχαν μείνει ανοικτά

κάποια μεγάλα φωτισμένα παράθυρα του κόσμου,

Αλεξάνδρεια, Κωνσταντινούπολη, ΠορτΣάιντ, Πειραιάς,

Σαγκάη, Τζέντα, Καλκούτα,

και κάποια φινιστρίνια κόντρα στ’ αδιάφορα.