ΜΕ ΡΩΤΑΣ ΓΙΑΤΙ ΓΡΑΦΩ

Σφηνώνεται μια λέξη στο λαιμό μου

Και για να μη πνιγώ, την τραγουδώ

Μια λέξη πιο γρήγορη από δελφίνι

Που δε μπορεί να σταθεί ατάραχη στα κύματα

Γράφω, γράφω και αφήνω μια διαφάνεια στο πέλαγος.

Μια μικρή παύση.

Από εκεί περνάς εσύ κολυμπώντας

Με ρυθμό ονείρου

Καλοκαιρινής βροχής που επιμένει

Να μου θυμίζει πως είμαι παιδί ακόμα

Και έτσι δεν ξέρω πώς αλλιώς να ζήσω.

Με ρωτάς γιατί γράφω

Βγάζεις μία φωτογραφία από παλιά

Μου λες εδώ δε θα ξαναβρεθείς ποτέ

Ερευνάς τα μάτια μου να δεις αν θα θυμώσω

Παίρνω για επίθεμα τη λέξη που πληγώνει

Την ακουμπώ στην ίδια την πληγή

Απορροφάται σαν υποβρύχιο

Ταξιδεύει όπως σε καθαρτήριο

Βγαίνει από μέσα μου

Σαν ανθός.

Δε θα το φανταζόσουν ποτέ

Τις ίδιες λέξεις χρησιμοποιούμε

Και πάντα περισσεύουν.

Κρέμονται από τα χείλη

Για να κολλήσουν σε νέες μνήμες

Γιατί νέες είναι πάντα

Σαν ανθός.