Μία ηρωϊκη τραγωδία για τον σκληρα δοκιμαζόμενο αλλα ακατάβλητο άνθρωπο

Η τελευταία ποιητικη συλλογη του Γιώργου Δάγλα που τιτλοφορείται Ταριχευτες πουλιων” και εκδόθηκε το 2020 απο τις εκδόσεις “Κύμα”,  μεταφέρει μέσα-της ένα βαρυ, πένθιμο και υγρο κλίμα το οποίο αναπόφευκτα ξαπλώνεται και τυλίγει σαν πυκνη ομίχλη και τις απροετοίμαστες ψυχες των αναγνωστων-του, με κίνδυνο να τους επιφέρει  ασφυξία.

Αυτο το βαρυ κλίμα εκπηγάζει σίγουρα απο το ψυχικο και συναισθηματικο φορτίο που κατακυριεύει τον ποιητη, το οποίο απόθεσε και στις σελίδες και στα ποιήματα της καινούργιας συλλογης-του, που είναι γεμάτα με σύμβολα και λέξεις πληγωμένες αλλα και εξεγερμένα αισθήματα. Δεν είναι τυχαίο, εξάλλου, που στη συλλογη κυριαρχουν λέξεις όπως αίμα (7 φορες), μνήμη (7 φορες), πουλια, φόβος, όνειρο κ.α. «Δεν έχω άλλη μνήμη / δεν έχω άλλο αίμα», θα γράψει ο Γ. Δάγλας στο ποίημα που τιτλοφορείται «Σύρος», (σ. 18).

Ως εκ τούτου, είναι ποιήματα που αποπνέουν πόνο, θλίψη, μελαγχολία, πίκρα αλλα και νοσταλγία για τους νεκρους φίλους, τους χαμένους έρωτες, τα ανεκπλήρωτα όνειρα, τα ματαιωμένα ταξίδια, τις απραγματοποίητες επαναστάσεις, ατομικες και ομαδικες. Γράφει, ανάμεσα σε άλλα, στο ποίημα «Ο καθρέπτης»:

Σε λίγο θα έγραφε ένα γράμμα.

Θα το περίμεναν.

Έπρεπε να το δώσει στο λιμάνι.

Μα όλο κάποιος

χτυπούσε την πόρτα-του,

για μια ασήμαντη δουλεια,

να τον βοηθήσει σ’ ένα μερεμέτι,

να παίξουν τάβλι στο καφενείο,

να του θυμίσει ένα παλιο έρωτα.

Όλο και κάποιος του ανέβαλε το ταξίδι.

σ. 7