ΕΛΑΦΡΟΠΕΤΡΑ

Γεννήθηκα ελαφρόπετρα, το δέρμα να λειαίνω
Αγιογδύτης των ψυχών και σώμα διψασμένο.
Ο Γιαγκούλας μού χάρισε πλυμένη την Παρδάλα
Και ο Πανουριάς με έταξε στην Παναγιά Κανάλα.

Ο γέρο Λύγκος μού φέρε σκισμένη αμνηστία
Κι ο μοναχός το στρώμα του, θαμμένη αμαρτία.
Με τη σιωπή μου τρύπωσα στα πιο τρανά λαρύγγια
Τους έστριψα απ’ το λαιμό, κτύπησα στα μηνίγγια.

Όσοι με καταράστηκαν, στον ύπνο είδαν ψάρια
Κι αυτοί που με αγάπησαν, τους κέρδισαν στα ζάρια
Έμεινα άθραυστο γυαλί τη «Νύχτα των Κρυστάλλων»
Ένα λουλούδι άκοπο στο στον κήπο των Σινιάλων.

Ξενοπατώντας έστρωσα το χώμα με άδεια χνάρια
Γέμισα με αινίγματα του χρόνου τα λιθάρια
Πήρα μια τούφα απ’ τα μαλλιά της Σίβυλλας του Ρήνου
Και έδεσα ολόσφιχτα τη γλώσσα μανδαρίνου.