Στη νεοελληνική ποίηση η εποχή της Άνοιξης αποτελεί μια δοξαστική υμνολογία κι ένα εγκώμιο της ζωής μέσα στον ψυχοκτόνο χρόνο. Συμβολίζεται με τα χρώματα της πασχαλιάς, της ροδιάς, της μυγδαλιάς, του κρόκου της αυγής και το χρυσάφι του δειλινού. Είναι ο Ανθεστηριώνας των αρχαίων μας, που αναζωογονεί το πνεύμα κι εξάπτει το σώμα. Είναι η Ανάσταση των Χριστιανών, που ανακαλεί την προσδοκία και γεμίζει τα εσώτερα ασύλληπτο φως… Σάμπως από αναστάσιμο θαύμα μεταμορφώνεται ο βροτός άνθρωπος σε φύση ευδαιμονική:

« Νικήθηκε ο θάνατος με το χαμόγελο του δέντρου..» ( Τάκης Βαρβιτσιώτης).

Η μακρά απουσία του ήλιου κάνει την προσμονή της ανοιξιάτικης χαράς εντονότερη και την προαίσθηση της αναγέννησης σωστό μακαρισμό:

« Η νιότη και το σύννεφο
Τ’ άστρο και το φεγγάρι
Λες κι ήρθαν από άνοιξη
Και με περίσσια χάρη..»   (Γιώργος Σαραντάρης).