Σήμερα συμπληρώνεται ένας χρόνος απουσίας του αγαπημένου μας δανδή

Ελεγεία

Περικλειόμενος από έναν ουρανό που το πολύ να είμαι αιώνιος,

ένας ουρανός συνδεδεμένος κι όμως ασύνδετος με τα όρια της ζωή μου.

Μόνο  δακτυλικά αποτυπώματα μπορώ ν’ αφήνω στις πράξεις μου όταν φύγω.

Αν κοιτάξετε στο λεξικό κάτω από τη λέξη  «μοναχικός»,

θα βρείτε το όνομά μου.  Κοιτάζω το φεγγάρι  που λάμπει

με φως αντανακλαστικό  και σκέφτομαι πώς ν’ απαντήσω στο ζήτημα

της ύπαρξης μου.  Δεν υπάρχει κάτι που να ανταμείβει την δοκιμασία μου;

Πρέπει  όλες οι μέρες να είναι δυσοίωνα γεγονότα;

Πλένομαι με νερό νοσταλγίας, πίνω ένα τσάι ή έναν καφέ με φλιτζάνι

νοσταλγίας.   Αυτό δεν είναι πλέον σπίτι, είναι περισσότερο εργαστήριο

για συναισθηματικά πειράματα.  Μόνο τα παιδιά μού χαμογελούν

γιατί νομίζουν ότι περιπλανώμαι νοερά.