Παρήγγειλα αυτό το καθαρό, ξύλινο κιβώτιο

που’ ναι τετράγωνο σαν καρέκλα και σχεδόν ασήκωτα βαρύ.

Θα έλεγα πως μοιάζει με φέρετρο νάνου

ή κάποιου τετράγωνου μωρού,

όμως ακούγεται θόρυβος από μέσα του.

Το κουτί είναι κλειδωμένο, είναι επικίνδυνο.

Πρέπει να ζω μαζί του όλο το βράδυ

και δεν μπορώ να το διώξω μακριά μου.

Δεν έχει παράθυρα και έτσι δεν μπορώ να δω τι υπάρχει εκεί μέσα.

Έχει μόνο μια μικρή χαράδρα, χωρίς έξοδο.

Βάζω το μάτι μου στην χαράδρα.

Είναι σκοτεινά, σκοτεινά,

σαν την αίσθηση σμήνους από Αφρικάνικα χέρια,

μικρά και συρρικνωμένα, έτοιμα να βγουν,

ολόμαυρα, καθώς θυμωμένα σκαρφαλώνουν.