Παντού γύρω μου νεκροί
Στρατιές ολόκληρες νεκρών
Ακόμα και παιδιά νεκρά
Ακόμα και νεογέννητα
βγαίνουν στο φως
-ένα φως χλωμό, αδύναμο, χωρίς καμιά ζεστασιά-
γεννιούνται από μήτρες νεκρές
βυζαίνουν στήθη νεκρά
γάλα γεμάτο ύπνο θανατερό
Φοβάμαι
Με τρόμο, με αγωνία
αναζητώ ένα βλέμμα ζωντανό
Φοβάμαι
Ζω ανάμεσα σε νεκρούς
Τα ρουθούνια μου καίει
η βαριά μυρωδιά της πτωμαΐνης
Κουφάρια παρελαύνουν
Μου μιλούν
Με αγγίζουν χέρια νεκρά
Με κοιτούν με μάτια άδεια
Όλοι πέθαναν
Και οι δικοί μου
Και οι φίλοι
Και οι γνωστοί και οι άγνωστοι
Πότε;
Πότε πέθανε ο κόσμος;
Πού ήμουν εγώ όταν πέθαινε ο κόσμος;
Μήπως εγώ σκότωσα τον κόσμο;
Μήπως εγώ βλέπω τον κόσμο
μέσα από τα νεκρά μου μάτια;