Η ποιητική συλλογή «Επτά ανάσες πριν» της Ελένης Αλεξίου είναι μια βαθιά συναισθηματική και πολυεπίπεδη δημιουργία, που εξερευνά τον χρόνο, τη μνήμη, την προσφυγιά, τον θάνατο και την αγάπη που συνδυάζει τον ρεαλισμό με τη μαγεία της ποίησης μέσα από μια έντονα λυρική και συμβολική γλώσσα. Η συλλογή χωρίζεται σε ενότητες, καθεμία από τις οποίες αναπτύσσει διαφορετικές πτυχές της ανθρώπινης εμπειρίας – από τη μοναξιά και την απώλεια μέχρι τον πόνο της αποξένωσης και της συγκίνησης. Για να δούμε λοιπόν, αυτές τις επτά ενότητες-ανάσες:

1. Βηματισμοί σε ένα ξερό ρυάκι – Περιγράφει τη δίψα της ύπαρξης, τις αναμνήσεις και τη νοσταλγία, με τη φύση να λειτουργεί ως καθρέφτης της ανθρώπινης εμπειρίας. Ξερό ρυάκι/κλωστούλα στη γλώσσα/ρουφήχτρα σιωπή/Διψώ!
2. Γραμματική του καλοκαιριού – Αγγίζει την παιδικότητα, τις αναμνήσεις, τον χρόνο και την ελευθερία. Λέξη λέξη/ράβω/της σκέψης το πανί/γράμμα/ράμμα
3. Δήλωσις πίστεως – Μια ποιητική εξομολόγηση για την πίστη στον άνθρωπο, την αγάπη και τις μικρές στιγμές που συνθέτουν το θαύμα της ζωής. Πιστεύω στο πετραδάκι που μου πλήγωσε το δάχτυλο/(το κουβαλούμε μέσα μας το χώμα)
4. Ακίνητη νύχτα – Εξετάζει την αίσθηση της μοναξιάς, του ανεκπλήρωτου και της νύχτας ως μεταφοράς της σιωπής και της αναμονής. Νύχτα λίμνη/γκιων-γκιων/ρίχνει τα βοτσαλάκια του ο Γκιώνης
5. Προσφυγικός καταυλισμός – Αφηγείται την εμπειρία της προσφυγιάς, της απώλειας και του αγώνα για επιβίωση, με ρεαλισμό και συγκίνηση. Άδεια η κοιλιά μου /ασήκωτη/-σα να βαστώ πολλά κιλά ψωμί/ή πέτρες
6. Θέμα ανατομίας– Επικεντρώνεται στη βιαιότητα του πολέμου και τη ματαιότητα της ανθρώπινης σύγκρουσης. Τι κι αν χάσαν/τα μωρά τους/-το γάλα ζωντανό/ακόμη τρέχει
7. Επτά ανάσες πριν – Τοποθετεί τον αναγνώστη στην καρδιά της πανδημίας, των αποχωρισμών και του θανάτου, με έντονη συγκινησιακή φόρτιση. Θέλει βάθος η ρίζα/να γίνει κυπαρίσσι/Λιγνό μου στάχυ,/φέτος ο Χάρος/θερίζει απ’ τον χειμώνα