Το τίποτα

Δρόμος…
Χωρίς τέλος απλώνεται
Την όρεξη του πετάει
Παραπατάει και σώνεται

Το λίγο πιο πέρα
Του τρώει τη μέρα
Τον ήλιο του πίνει
Σαν ασπιρίνη

Μπροστά του το βλέπει
Και δεν αντέχει
Είναι που ξέρει
Να αγαπήσει πως πρέπει

Το τίποτα