Το μωβ βουνό

Ένα μωβ βουνό επεξεργάζεται την θλίψη μου
Χωρίς αιτία χτυπά στου πουλιού το κελάηδισμα,
Μειδίαμα σκύλου
Έρεβος, σωφροσύνης.
Κι ας μην ανασαίνει κανείς τα βάθη σου.
Το μωβ βουνό καρδιοχτυπά σε καλοκαίρι
Στοχασμού που δεν το περίμενε κανείς.
Τίποτα δεν περίμενε κανείς και το γάλα
Προσκύνημα, μυρωδιά του ήθους.
Μαύρη είναι η δύση χορτασμένη απ’ τις
Σιωπές σου,
Βαριέται ν’ ακούσει αοιδέ χωρίς καρδιά
Τα λόγια τα παχιά.
Α κι αν δεν υπήρχες δεν θα γνώριζα την λευτεριά
Αλλά ούτε και θα ‘χανα την γεύση
Του παντοτινού.