Ξέρω πως…

Ξέρω πως στ’ ανθηρά περβόλια νιοι εργάτες γης
τσάκισαν μέση και χέρια μαζεύοντας αχλάδια
να ‘κονομήσει ο έμπορος.
Μα μην το πεις του ποιητή.
Τους είδα με τα μάτια μου να γλιστράν πάνω
στο σκουριασμένο σίδερο και
με μώλωπες στο σπίτι να γυρνάν.
Μα μην το πεις του ποιητή.
Ακόμα ξέρω πως κάποιου η γυναίκα γεννούσε
Και κάποιος άλλος πάσχιζε να κολλήσει ένσημα
μπας κι επιτέλους ησυχάσει.
Μα μην το πεις του ποιητή.