Τη νύχτα που δίκαζα τους αντιεμβολιαστές
αγόρευσα με πάθος πως δεν είναι δυνατόν
να γνωρίζεις το γείτονα που πέθανε
τον ξάδερφο που διασωληνώθηκε
την κοινωνία που ρημάχτηκε
από την κλεισούρα και την ύφεση
και να μη σπεύδεις πρώτος να χτυπήσεις
το εμβόλιο στον ώμο.
“Ο έχων γνώση ένοχος” αγόρευσα
εγώ, ο μανιώδης καπνιστής
ο παχύσαρκος
ο μεθυσμένος οδηγός
ο μεσόκοπος που τρέμει το σκοτάδι
σα βυζανιάρικο με πάνες.
Τη νύχτα που δίκαζα τους αντιεμβολιαστές
σταμάτησα απότομα την αγόρευση
κι άρχισα ξανά να κλαίω γοερά
επειδή μόνον ό,τι αγαπάς σε πείθει
να σηκώσεις με προθυμία το μανίκι.