Ι. Πριν το τέλος

το τυφλό μου χέρι ψάχνει
ανάμεσα στις άρρωστες μέρες,
λουσμένες ανούσιο πυρετό
ζαλισμένες μέλισσες, κλέβουν τα υγρά λεπτά,
πριν ξεγελάσουν το όνειρο στο όνειρο,
ανάλαφρο, λευκό, ήλιος
που έμαθε να λάμπει το φως, ο αόρατος
άνεμος γλίστρησε πάνω σε αδύναμο παλμό,
φλέβα που ξεμακραίνει αργά,
μικραίνει όσο απλώνει το μπλε της
σημάδι στη φθορά, ο τελευταίος
χτύπος χίλιες σκιές σταγόνα,
ξεφεύγει απο το χέρι μου, στο δροσερό σεντόνι.