Ωρυγή για τη σηψαιμία της νιότης

Κάτι ήπατα φαγωμένα απ’ τα έλκη,
κάτι όνειρα μαβιά απ’ τις
αγκωνιές των συμβάσεων
και κάτι άκρα τρεμουλιαστά
μες το βαλτώδες των ρυτίδων.
οι χροιές ξεχουρδισμένες
καθηλώνονται στη σιγή,
στεγνώνουν στο λαρύγγι,
ενώ τα αλλήθωρα πια βλέφαρα,
ακινητοποιούνται με βία
απ’ τους επιθεωρητές της
στειρότητας.
μία ασθενής λαλιά
ηχεί απ’ την άβυσσο του στήθους.
Είν’ αυτή που διαμαρτύρεται
με μία νευρωνική σπασμωδία,
αφήνει δαγκωματιές στα
τσαλακωμένα στρώματα της σάρκας,
μήπως και κλείσουν ερμητικά
τα παράθυρα που ανοίγουν στον κόσμο.
Μία επιφάνεια παραίτησης, το γήρας
που πάνω της σκοντάφτει το πείσμα
συνεσταλμένων ονειροπόλων
και κυλιέται σαν ενθουσιώδης νεανίας
στην ξύλινη τσουλήθρα του θανάτου.