Ο δάσκαλός μου είναι τώρα καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κύπρου. Δεν είναι, όμως, το πλούσιο βιογραφικό του που ενδιαφέρομαι να καταθέσω εδώ, προλογίζοντας τη σύντομη συνομιλία που είχα μαζί του για επίκαιρα και μη ζητήματα, αλλά να θυμηθώ τα συναισθήματα και τις σκέψεις μου για εκείνον. Υπήρξα προπτυχιακός φοιτητής σε τρία διαφορετικά Τμήματα (Νοσηλευτικής, Βιολογίας και Φαρμακευτικής) και βρέθηκα σε αμφιθέατρα με πανεπιστημιακούς δασκάλους ποικίλων ειδικοτήτων. Στη μεγάλη τους πλειοψηφία, οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι είναι ανεπαρκείς στα διδακτικά τους καθήκοντα (από έλλειψη ενδιαφέροντος; ταλάντου; κινήτρου;) και συνήθως αλαζόνες έως γραφικότητας. Όχι ο Σπύρος, όμως- ο δάσκαλός μου κινείται στον αντίποδα της υπεροψίας. Τον θυμάμαι με γνήσια νοσταλγία να φτιάχνει καφέ και για τους δυο μας, να καπνίζουμε ένα χωράφι σιγαρέττα στο γραφείο του και να με μαθαίνει Βιολογία: πρώτα πώς θα γράψω ένα επιστημονικό κείμενο, έπειτα πώς θα χρησιμοποιήσω ένα πρόγραμμα στατιστικής επεξεργασίας, κι ύστερα -εδώ είναι το ζουμί- τί σημαίνει η φράση “είμαι το σώμα μου”. Η Βιολογία με τον Σπύρο έπαυε να είναι αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης, ανθικοί τύποι και αναπαραγωγικά μερίσματα, και γινόταν βαθιά κοσμοθεωρητική εμπειρία, μέσω της οποίας άρχισα να αντιλαμβάνομαι τον εαυτό μου και τα πράγματα αλλιώς. Χαιρόμουν παροιμιωδώς να διαφωνώ μαζί του, διότι μετά από κάθε τέτοια διαφωνία, μου δινόταν η ευκαιρία να εμβαθύνω τόσο στις αμφιβολίες μου όσο και στις βεβαιότητές μου. Έτσι θα τιτλοδοτούσα και τη σύντομη συζήτηση που είχαμε: μια έξοχη ευκαιρία στην εμβάθυνση των αμφιβολιών και των βεβαιοτήτων, σε μια περίοδο γιομάτη σύγχυση.