ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ

Πίσω έχω αφήσει κορίτσι και πόλη.
Μαζί μου η προδότρα μοναξιά.
Μιά στο ένα και μιά
στο άλλο στηρίζομαι πόδι.

Γύρω μου πόρτες τρίζουν στριγκά.
Την λόγχη και τ’ όπλο μου σφίγγω.
Αχ, στη μάνα μου να ‘μουνα λίγο
και στο σπίτι μου, όπως παλιά.

*

ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

Ι
Καλά και όμορφα να ‘σαι φαντάρος για ένα χρόνο.
Ζείς έτσι πιο πολύ. Κι είσαι χαρούμενος
για κάθε δευτερόλεπτο που κλέβεις απ’ το θάνατο.
Αυτό το έρμο το μυαλό, τσακισμένο από λαχτάρα για την πόλη,
ματωμένο απ’ τα διαβάσματα, τα σώματα, τα βράδια,
απαρηγόρητο και γεμάτο χίλιες αμαρτίες –
τα τρία τέταρτα έχουν ήδη καταστραφεί- μπορεί τώρα
την ώρα της προσευχής και της πορείας,
της άσκησης των χεριών και των ποδιών
να σκουριάσει ήσυχα σε μιά γωνιά του κρανίου.

Ω, η δυσοσμία από μια διμοιρία που βαδίζει.
Ω, το τροχάδην μέσ’ στην λαμπρή ανοιξιάτικη φύση.