Μάνα

Μάνα,
στα γόνατα σου πια δεν θα καθίσω,
μήτε στον κόρφο σου ίσκιο θα ψάχνω να βρω.
Μάνα,
δεν θα με δεις να ξανά δακρύζω,
κάθε φορά που θαρρώ πως σου κρύβω κάποιο μυστικό.

Μάνα,
Είναι ο κόσμος μεγάλος και κακός,
-πως με άφησες ξωπίσω,
το χέρι σου πια δεν θα κρατώ.

Μάνα,
στην ποδιά σου σκόρπια τα ρόδα και τα αρώματα
που μαζεύαμε κάθε Σεπτέμβρη
-πριν χτυπήσει το κουδούνι,
πουρνό-πουρνό.

Μάνα,
Μοιρολόγια χύρια μύρια στην πόρτα,
τόσοι άνθρωποι έχουν έρθει,
σε έχουν επισκεφτεί,
-σήκω να τους δεις.

Μάνα,
δυο φορές πέθανα.
Την ημέρα που γεννήθηκα.
και την ημέρα που σε έχασα.